Prawdziwa polityka rzadko przejawia się fanfarami, a częściej wychodzi bokiem, między zdaniami, w półcieniach konferencyjnych korytarzy. Davos było właśnie takim momentem, bo nie balem maskowym dla ambitnych, lecz rentgenem nastrojów. Kto mówił za głośno, zdradzał nerwy, a ten, który milczał, zdradził się chłodną kalkulacją. W tym pejzażu Micheál Martin nie błyszczał i właśnie dlatego należy
Powiedzmy to otwarcie, politycy zrobili zupełną rozpierduchę na świecie, zadłużyli go tak, że nasze pra, pra, pra wnuki nie wyjdą z tego przez dziesięciolecia, a na dodatek twierdzą, że nic specjalnego się nie dzieje, bo to normalne procesy. To zdanie nie jest publicystyczną przesadą, a streszczeniem epoki. Epoki, w której dług przestał być problemem, a
Tak się ostatnio pozmieniał świat, że wszyscy rzucili się obsmarowywać błotem Donalda Trumpa, a mówiąc całkiem zgodnie z faktami, chłop robi, co zapowiadał. Powiem więcej, trzyma się swojego planu rozbicia globalizmu, co niewiele osób łaskawa jest zauważyć albo przynajmniej nie przechodzi im to przez gardła. Do tego rozmontowuje światowe instytucje, które przestały działać na rzecz
Jeszcze dekadę temu debata o globalnym przywództwie technologicznym miała prostą oś, czyli Stany Zjednoczone jako centrum innowacji, Europa jako zaplecze regulacyjne i Chiny jako ambitny naśladowca. Dziś ten schemat nadaje się do muzeum techniki, obok modemów dial-up i telefonów z klapką. W obszarze telekomunikacji, szczególnie tej, która dopiero się rodzi, czyli 6G, Państwo Środka nie
Zaproszenie Karola Nawrockiego do amerykańskiej Rady Pokoju nie było gestem kurtuazji ani dyplomatycznym folklorem. W polityce mocarstw takie zaproszenia są jak przypisy w długim tekście strategii: krótkie, ale zdradzające sens całości. Gdy Donald Trump – polityk-instynkt, a nie polityk-procedura, sięga po postacie z Europy Środkowej, nie robi tego z sentymentu ani z sympatii do lokalnych
Są pieniądze, które brzmią poważnie tylko wtedy, gdy padną w nagłówku. Dwieście milionów funtów to kwota, którą da się wypowiedzieć z namaszczeniem, najlepiej na tle flagi i w świetle kamer. Kwota, która w realnej wojnie znaczy mniej więcej tyle, co parasol w huraganie. Chroni jedynie iluzję. Brytyjska zapowiedź „przygotowań do rozmieszczenia sił na Ukrainie” to jednak
Jest coś głęboko podejrzanego w komentarzu, który brzmi zbyt gładko, zbyt idealnie, jakby ktoś wygładził mu zmarszczki, usunął potknięcia, wyprasował nerw. Czytasz i czujesz, że to nie jest głos człowieka, tylko echo. Repost cudzej myśli, jak naklejka na cudzym bagażu i od razu wiesz, że tu nikt niczego nie przeżył, nikt się z niczym nie
Sławomir Mrożek powiedział kiedyś, że „jutro to dziś, tyle że jutro” i właściwie na tym stwierdzeniu opiera się 99% algorytmów, które nas śledzą przez cały czas naszej obecności w internecie. Nie budzimy się dziś w państwie policyjnym, nie słychać walenia buciorów na klatce schodowej, nikt nie puka o szóstej rano, nie ma cenzora, a jednak coś
Rządu to nie interesuje, Irlandczyków tak i to będzie zdanie klucz, który otwiera całą tę historię, bez fanfar, konfetti, bez orkiestry, raczej skrzypnięcie starych drzwi w kamienicy, w której wszyscy wiedzą, że coś się zmienia, ale nikt nie chce pierwszy powiedzieć tego na głos. W ostatnim roku ponownie dało się zauważyć pewne zjawisko wśród Polaków mieszkających
Zacznijmy od fundamentów, bo bez nich każda dyskusja przypomina rozmowę o architekturze prowadzonej na ruchomych piaskach. Domy Polskie, a niezależnie od kraju, w którym funkcjonują, nie powstały przypadkiem ani z potrzeby chwilowej integracji towarzyskiej. Ich istnienie ma sens wyłącznie wtedy, gdy realizują jasno określoną misję, więc ochronę i promocję polskiego dziedzictwa kulturowego, wspieranie edukacji, nauczania
