Jak wiele rzeczy wokół nas stało się nieprawdziwych i sztucznych, widać już na pierwszy rzut oka. Sztuczność wkracza dziś w niemal każdy obszar życia i coraz częściej zastępuje to, co naturalne, prawdziwe i autentyczne. Co więcej, ten proces przestaje budzić zdziwienie, bo został wpisany w definicję nowoczesności. To, co jeszcze niedawno uznalibyśmy za nienaturalne, dziś
Napisał do mnie Pan Alan Jasielski z Warszawy, a konkretnie z ulicy Derkaczy na tamtejszej Falenicy. Już od pierwszych zdań jego wiadomości wybrzmiała wątpliwość, czy w ogóle mam prawo wypowiadać się na temat Polski, skoro mieszkam w Irlandii, a dodatkowo pracuję w Radiu Wnet. Przyznam szczerze, iż nie do końca rozumiem, jaki logiczny związek zachodzi między
Mam taką koleżankę, która wpada w odwiedziny od czasu do czasu, niekiedy mówię, że zbyt często, bo jednak siada i patrzy przez ramię, co akurat piszę, ale za każdym razem pyta, czy piszę coś o niej? Wiele razy tłumaczyłem, że lepiej dla niej będzie, aby moja ocena pozostała tajemnicą, jednak wciąż nastaje i się doczekała.
Tak zaczyna się nie tylko zdanie, ale i pewna epoka, ta cicha, cyfrowa, wyczyszczona z ostrych krawędzi. Epoka, w której słowa nie znikają ze słowników, lecz znikają z obiegu, jakby ktoś rozlał przezroczysty lakier na język i pozwolił mu zastygnąć. Niby wszystko widać, ale dotknąć już nie można. Są słowa, których nie można używać, a nie
Irlandia ma długą tradycję w produkowaniu opowieści cudownych, takich o skrzatach, złotych garnkach i innych mirażach, do których człowiek niby idzie, niby już widzi, a jednak to wszystko znika, kiedy zbliżysz się na trzy kroki. Trzeba to powiedzieć uczciwie, że w XXI wieku to nie żaden Leprechaun jest mistrzem iluzji, ale tutejsi ministrowie od mieszkalnictwa.
Zapytał mnie niedawno jeden człowiek, choć te pytania się powtarzają, a nawet wiele osób twierdzi, że skoro zajmuję się polityką, muszę się bardzo denerwować. Zacząłem się zastanawiać, czy tak jest w rzeczywistości, jednak mogę stwierdzić, że politycy, sama polityka i wydarzenia z tej sfery, denerwują mnie niezwykle rzadko. I to jest pierwsze zaskoczenie, które nie
Była już mowa o lewicy i centrum, o tych politycznych formacjach, które z niemal samobójczą pasją dokonują wizerunkowej autodestrukcji na oczach zdumionego elektoratu. Jednak uczciwość intelektualna i analityczny rygor nakazują, by dla zachowania elementarnej równowagi, skierować snop światła na drugą stronę barykady. Polska prawica, w całym swoim bogactwie i skomplikowaniu, ma bowiem za uszami nie
Noc, w której pękła umowa społeczna Kiedy irlandzki rząd podjął decyzję o "siłowym" rozwiązaniu problemu protestujących na ulicach, nie tylko zaczął uprzątać drogi, bo on przede wszystkim posprzątał resztki złudzeń co do natury współczesnej demokracji na Zielonej Wyspie. Wszystko zaczęło się od jednego zdania, rzuconego od niechcenia w napiętą przestrzeń publiczną przez któregoś z ministrów. Słowa
Coś w Irlandii wyraźnie się przesunęło i nie w sensie geograficznym, lecz mentalnym, jakby cienka, niewidzialna linia, która przez lata oddzielała frustrację od działania, została w końcu przekroczona. Jeszcze niedawno były to rozmowy prowadzone półgłosem, narzekania przy kuchennym stole, komentarze rzucane między jednym a drugim łykiem herbaty. Dziś to już nie szept, a komunikat i
Jako wielbiciel teorii spiskowych od czasu do czasu tworzę swoje, bo w zasadzie, kto mi może zabronić, skoro współczesna rzeczywistość stała się tak groteskowa, że nawet najbardziej szalony scenariusz wydaje się przy niej nudnym raportem księgowym. Przyznam się bez tortur, że wcale nie musi być to tak bardzo oderwane od rzeczywistości, bo przecież politycy są
