Jako lewaka szlag mnie trafia, kiedy słucham liberałów spod znaku Unii Europejskiej, czyli tych wszystkich samozwańców, co to powtarzają do znudzenia, że bronią demokracji, bo inaczej nikt by się tego nie domyślił, jednak to właśnie oni dławią Europę. Wiem, że kogoś może dziwić, że nazywam siebie lewakiem, ale tak naprawdę znacznie bliżej mi do poglądów
Coraz więcej niepokojących znaków na niebie i ziemi wskazuje na to, że pewna specyficzna grupa pracowników już wkrótce zderzy się z brutalną ścianą rzeczywistości. Ich problemy z zatrudnieniem nie będą jedynie przejściową niedogodnością, a warto powiedzieć to jasno i bez ogródek, że nadchodzi czas masowych zwolnień, których skala zdefiniuje rynek pracy na nowo. Jeszcze do niedawna
Wszyscy dookoła zastanawiają się, co zrobić, aby nareszcie odkorkować miasta, a rozwiązanie jest banalne, choć muszę powiedzieć, że zbyt proste, aby zauważyć je od razu, bo to taki rodzaj oczywistości, przy której człowiek najpierw drapie się po głowie, potem złości, że nie wpadł na to wcześniej, a na końcu kiwa głową z miną proroka, co
Stało się. Po dwóch dniach morderczych obrad w gmachu na Kildare Street, które zapewne kosztowały podatników więcej niż roczny zapas kawy dla całego hrabstwa Cork, irlandzki parlament (Oireachtas) wyprodukował biały dym. W dniach 24–25 marca 2026 roku nasi dzielni legislatorzy, ocierając pot z czoła i luzując krawaty, ogłosili światu radosną nowinę: program Accommodation Recognition Payment
Można udawać długo, naprawdę długo, aż do granic śmieszności, ale nawet najbardziej kreatywna księgowość nie zwycięży w pojedynku z rzeczywistością, bo ta ma bowiem przewagę, bo nie potrzebuje konferencji prasowych, żałosnych infografik ani ministerialnych oświadczeń na Telegramie. Ona po prostu wchodzi drzwiami, siada na kanapie, jakby była u siebie i właśnie w taki sposób weszła
Ja to mam naprawdę przedziwne życie. Człowiek siedzi sobie w fotelu, pije kawę i nagle wpada mu w ucho jakaś pojedyncza informacja. Zwykły radiowy news, drobny komunikat, który w zasadzie powinien przetoczyć się przez głowę jak letni podmuch, a tymczasem u mnie w mózgu od razu zaczyna krążyć cały orszak wizji, scenariuszy, domysłów i alternatywnych
Wojna uderzy w chleb, i to mocniej, niż ktokolwiek chciałby przyznać. Jeszcze wczoraj konflikt Stanów Zjednoczonych oraz Izraela z Iranem wydawał się kolejnym aktem geopolitycznych przepychanek, tych dobrze znanych rytuałów, w których świat przywykł szukać sensu i równowagi. Jednak dziś, gdy strzały już padły, a porty i fabryki stanęły w miejscu, staje się jasne, że
Andrzej Duda, przypomnę, że były prezydent przez dwie kadencje, jest jak te „zniknięte parówki” z filmu Stanisława Barei, bo był i na dobrą sprawę, dzień po wyprowadzce z Pałacu Prezydenckiego – zniknął. Przez pewien czas próbowano zachować go w pamięci, zaproponowano nawet prowadzenie programu telewizyjnego, ale i to spie*dolił, więc pozbyto się go szybciutko, aby nie
Rzadko zdarzało mi się pałać szczególnym uznaniem do naszej Ambasady w Dublinie, a delikatnie mówiąc, nie pamiętam, aby była to instytucja, o której myślałem ciepło, jak o niedzielnych pierogach u babci. Jednak ostatnie lata to upadek i tu, mój drogi Czytelniku, wjeżdża zupełnie inny kaliber emocji. To już nie jest nawet kwestia krytyki, to jest
Azja znów przyspiesza i robi to z tym swoim charakterystycznym rozmachem, jakby cały kontynent postanowił jednym ruchem ramion zrzucić z siebie grawitację historii. Gdy patrzę na najnowsze prognozy Boao Forum for Asia, które mówią o 4,5-procentowym wzroście gospodarczym regionu w 2026 roku, czuję coś między podziwem a żalem, przynajmniej w kontekście kontynentu, na którym mieszkam.
