Świat finansów przypomina dziś orkiestrę grającą na pokładzie Titanica. Na ekranach giełd wciąż migają zielone cyfry, banki centralne uspokajają społeczeństwa, eksperci telewizyjni recytują zaklęcia o „stabilizacji”, ale pod powierzchnią coś już pęka, a pęka coraz głośniej. Widać to szczególnie tam, gdzie politycy Zachodu patrzą niechętnie, czyli w Chinach. Wiadomo nie od dziś, że Pekin nie
Tak sobie właśnie uświadomiłem, że coraz częściej łapię się na tym, że mówię coś w stylu: „a nie mówiłem?”, „kiedyś było inaczej”, „to już przecież było”. Najgorsze jest jednak to, że dziś coraz częściej dochodzę do jeszcze bardziej gorzkiego wniosku, że kiedyś było źle, a dziś jest „prawie tak samo”, tylko opakowanie zmieniono na bardziej
Uwaga, zbliża się ten okres, który w Irlandii ani nie trwa długo, ani nie można użyć stwierdzenia, że upał się rozlał po wyspie, ale piętnastu stopni też nie będzie. Jak przewidują meteorolodzy, nawet ci domorośli, właśnie się on rozbudowuje, przesuwa i wkroczy. Nadciąga zjawisko równie rzadkie, co punktualny autobus w irlandzkim mieście w godzinach szczytu,
Jeszcze kilka lat temu europejski konsument żył w wygodnej iluzji, bo wrzucał do koszyka kawę z Kolumbii, kakao z Wybrzeża Kości Słoniowej, oliwę z Hiszpanii, kurczaka z Polski i mleko z Niemiec i warzywa z Hiszpanii, płacąc za to wszystko mniej więcej tyle, ile kosztował średniej klasy obiad w restauracji. Żywność była tania, półki pełne,
Są takie momenty w historii, kiedy człowiek przestaje pytać o wygodę, a zaczyna zastanawiać się nad przetrwaniem. To właśnie wtedy rodzą się bunty, które nie powstają z ideologii, nie z książek i nie z uniwersyteckich debat przy winie. Rewolucje rodzą się z pustego garnka, z zimnego mieszkania i z upokorzenia. Rodzą się wtedy, gdy człowiek
Są w życiu człowieka momenty, które brutalnie odbierają złudzenia. Niektórym wystarczy spojrzenie w lustro po czterdziestce, a inni przeżywają to przy pierwszej racie kredytu hipotecznego. Ja natomiast doznałem egzystencjalnego olśnienia podczas przeprowadzki redakcji Studio Galway i portalu Polska-IE. Człowiek myśli, że prowadzi skromne medium, kilka komputerów, radiowa konsoleta, dwa mikrofony, jakiś stolik i może trzy
Będziecie wybierać. Już niedługo. Jedni za dwa lata pójdą do urn w Polsce, inni wcześniej lub później w Irlandii, jeszcze inni, jak tysiące Polaków na emigracji, rozciągną swój obywatelski obowiązek między Wisłę a Liffey, między Warszawę a Dublin. Znów usłyszymy te same frazesy o „historycznej chwili”, „odpowiedzialności za przyszłość” i „sile demokracji”. Znów politycy wyjdą
Warszawa, godzina bliżej nieokreślona, bo w polskiej polityce zegarki od dawna chodzą według własnej strefy czasowej. W aktach sprawy przewija się nazwisko Zbigniew Ziobro, więc człowieka, który przez lata z powagą grabarza demokracji i zacięciem szeryfa Dzikiego Zachodu przekonywał obywateli, że państwo musi być twarde, bezwzględne i skuteczne. Szczególnie wobec innych. Dziś jednak role trochę się
Niekończącą się historią w naszej ojczyźnie jest, czy Polacy przebywający na emigracji powinni mieć czynne prawo wyborcze, czy może takie powinni po wyjeździe emigracyjnym tracić. W tej kwestii ścierają się dwa poglądy, a w obu można znaleźć argument za oraz przeciw, więc jedni są za odebraniem prawa do wybierania posłów, senatorów oraz prezydenta, natomiast inni
W europejskiej polityce od dawna istnieje pewna stara, ale dobrze znana zasada, że jeśli czegoś nie wolno produkować u siebie, można to sprowadzić z zewnątrz i udawać, że problem nie istnieje. Tak właśnie coraz częściej wygląda dyskusja wokół umowy zawartej pomiędzy Unią Europejską a krajami z grupy Mercosur. Oficjalnie chodzi o wolny handel, partnerstwo strategiczne
