W Irlandii coś zaczęło się mocno zmieniać i dziś nie trzeba już patrzeć na Zieloną Wyspę przez szkło powiększające, żeby zauważyć, że wszystko zaczyna się sypać, choć nadal się nas przekonuje, że jest w najlepszym porządku. Ważne jest jednak to, że idąc ścieżką jednego z najbogatszych państw Europy, wcale nie odnosi się wrażenia, iż tak
Czy Irlandia skręca w stronę, choć z ludzką twarzą, ale jednak socjalizmu, czy może znowu to tylko zabawa w kółko graniaste, więc taki trochę celtycki korowód, który zapomniał, po co w ogóle się zaczął i dokąd tak naprawdę zmierza? Wybór Catherine Martiny Ann Connolly, bo tak w pełni się nazywa – na urząd prezydenta Szmaragdowej
Właściwie dodając cokolwiek do tych kilku zdań, byłoby już nadużyciem samym w sobie, a i musiałbym używać powieleń, czego też nie chce mi się robić. Dlaczego akurat ten autor cytatu? Bo był cesarzem propagandy, a niezależnie od tego, że był nazistą, wytyczył europejskie drogi propagandy, o których nikt teraz nie mówi, choć z nich korzysta. „Jeśli natomiast
Bruksela znowu wcisnęła pedał do podłogi, jakby jechała samochodem, którego nie trzeba tankować ani serwisować. Parlament Europejski przyjął cel redukcji emisji CO₂ o 90 procent do 2040 roku. Ktoś mógłby powiedzieć, że to ambitne, ale ktoś inny, jak ja, że to po prostu jest szaleństwem. Patrząc na tempo i skalę tych decyzji, widzę projekt pisany
Spotkaliśmy się w przestrzeni pomiędzy kampusem, kawiarnią a standardowym studenckim kryzysem egzystencjalno-budżetowym i zadaniem, jakie zlecił profesor. Trzeci rok irlandzkiej ekonomii, przyszłość rynków finansowych, a przynajmniej tak się zapowiada w jej opisie kierunku. I wtedy pada ze szczebioczących usteczek to pytanie: „A jak w zasadzie zmniejszyć deficyt państwa?”, bo pracę dziewczę musiało napisać, a i
Są aktorzy, którzy wychodzą na scenę, i są aktorzy, którzy próbują zrobić z niej ambonę. Kiedyś teatr był świątynią sztuki, dziś coraz częściej jest parkingiem dla moralizatorskich monologów, w których Szekspir musi ustąpić miejsca agitacyjnej ulotce. Aktor to zawód piękny, prastary i doniośle rzemieślniczy, ale w jego DNA nie ma autorskich przemówień, jest partytura, jest tekst,
Patriotyzm ma w sobie coś z rytuału starego jak bruk pod krakowskimi Sukiennicami. Nie dlatego, że jest niezmienny, ale dlatego, że lubi nosić ciężar pamięci na plecach i brzęczeć nim jak kluczami dziadka, które niby są z innej epoki, ale wciąż otwierają drzwi. Oglądałem tegoroczne uroczystości z okazji 11 listopada tak, jak ogląda się wnętrze
Większego gniota niż sztuczna inteligencja dawno nie widziałem – a widziałem już naprawdę sporo – od chodnika na środku zaoranego pola na polskiej prowincji, po debatę w Sejmie. Tak się dzisiaj rano złożyło, bo lubię szturchnąć patykiem lwa przez kratę, że postanowiłem zapytać to najpopularniejsze, elektroniczne bóstwo naszych czasów, co może mi napisać o zaprzysiężeniu
Europa znów jest ciekawsza niż scenariusz serialu dla gospodyń domowych, a gra toczy się nie o przecinki w traktatach, ale o to, kto trzyma kierownicę, kiedy Unia Europejska mknie po autostradzie historii z prędkością, której nikt nie konsultował z pasażerami. I oto Europa Środkowa – wychowana na twardym chlebie transformacji, przyzwyczajona do zdartego parkietu politycznych
Ten felieton będzie krótki, bo nie można się rozwodzić nad przegranymi zbyt długo, ale spójrzmy przez pryzmat chińskiego wzrostu cen na Europę. Świat ekonomii ma dziś problem, bo trzeszczy, ale ten trzask nie jest w stanie zagłuszyć obaw Europejczyków o portfel. Chiny w październiku 2025 notują wzrost cen towarów konsumpcyjnych na poziomie 0,2% rok do
