Historia lubi przebłyski ironii. Irlandia – kraina pieśni o utraconych królach – związuje się dyplomatycznie z Chinami w 1979 roku, akurat wtedy, gdy Zachodnia Europa pływała w oleju kryzysów i szukała sensu w coraz grubszych raportach. A tu proszę: Dublin i Pekin wymieniają ambasadorów, ściskają sobie dłonie i zaczynają taniec, który z każdym rokiem staje
Felietonista to ma ciężkie życie i, co chwilę musi czytać wiadomości ze świata zachodniego, który z godną podziwu regularnością ogłasza rychły koniec Federacji Rosyjskiej. Ktoś tam znów przeczytał jakiś raport, ktoś inny dorwał wypowiedź eksperta w telewizji – i proszę bardzo, mamy kolejny sezon serialu „Rosja Upada”. Niestety, jak na telenowelę przystało, akcja stoi w
Eurotowarzysze i Obywatele! W obliczu narastających wyzwań, jakie stawia przed nami burzliwa epoka dziejów, musimy z całą stanowczością odrzucić jałowe lamenty i szkodliwe insynuacje, rozpowszechniane przez wrogie siły z zewnątrz oraz wewnętrzny element dywersyjny i mowa tu o „ograniczaniu swobód obywatelskich”. Prawda, Eurotowarzysze, jest zupełnie inna! Partia i Rząd nasz Euroludowy działają w trosce o najwyższe
Od czasu do czasu budzi we mnie zdumienie, jak politycy mogą rozmijać się z geografią. W Polsce, czyli kraju, który potrafi wydać na świat mistrzów kartografii i arcymistrzów opowiadania bzdur – to zdziwienie zamienia się momentami w pełnoprawny sport narodowy. W ostatnich miesiącach można wręcz mówić o renesansie jednego z ulubionych mitów: że Ukraina walczy
Hiszpania znów pokazała, że żywioły mają swoje poczucie humoru i to takie w stylu chłodów z 2015 roku, czyli trochę agresywne, trochę absurdalne, a trochę jakby ktoś nacisnął guzik zmieniający rytm. W połowie listopada północ tego jednak ciepłego kraju obudziła się pod białą kołdrą, jakby ktoś pomylił Półwysep Iberyjski z Norwegią. Arktyczna masa powietrza stwierdziła,
Irlandzkie drogi mają w sobie coś z ballady: lekko falują, wiją się jak linia życia na dłoni starego żeglarza, a zarazem potrafią trzepnąć kierowcę w pysk jak babcia, kiedy wracasz o trzeciej w nocy i mówisz, że „to tylko chwilka była”. I to byłaby piękna historia, gdyby tylko mieszkańcy tej wyspy nie traktowali ograniczeń prędkości
Irlandia ma dziś w sobie coś z kotła starej wiedźmy: bulgocze, syczy i dymi, a jednak wszyscy udają, że to tylko gorąca herbata. Siedzę więc w tej swojej małej, deszczowej rzeczywistości i słucham, jak Irlandczycy klną z pasją, której niejeden bard mógłby im pozazdrościć. Tyle że te ich teraźniejsze pieśni to raczej uliczny rap niż
Zacznijmy od stwierdzenia tak oczywistego, że bardziej nie można, więc nikt nie lubi płacić podatków. To właśnie wykorzystuje niemal każda dążąca do władzy ekipa, a i rządzący z uporem maniaka podkreślają, że ich celem jest zdjęcie z ludzi obciążeń fiskalnych. Jak jednak wiadomo, niezależnie od głoszonych haseł o liberalizacji i obniżaniu podatków, prędzej czy później
W Ameryce znów pachnie drukiem. Gdy Rezerwa Federalna zaczyna niepostrzeżenie podkręcać kurek z płynnością, trudno udawać, że to tylko niewinna kosmetyka rynku bankowego. Oficjalne komunikaty brzmią jak zawsze: „utrzymanie stabilności”, „zarządzanie rezerwami”, „techniczne dostrojenie”. Tyle że takie słowa zwykle pojawiają się wtedy, gdy ktoś desperacko zasłania firankę, żeby nie było widać w mieszkaniu dymu. FED nie
Amerykanie zaczynają grać w starej grze według nowych zasad, a Europa, jak zwykle, woli udawać, że nic się nie zmienia. Marco Rubio wypowiedział słowa, które na Kapitolu zwykle mówi się szeptem: sankcyjne paliwo się kończy. Sugerował, że Ameryka wcisnęła już wszystkie wielkie guziki z napisem sankcje, a kolejne pakiety wobec Rosji brzmiałyby jak powtarzanie tego
