Tak sobie wczoraj sprawdzam firmową pocztę. Ot, zwyczajna czynność człowieka, który zamiast czekać na objawienie, sprawdza, czy ktoś czegoś od niego nie chce. Nagle widzę wiadomość oznaczoną jako ważną. Już sam ten fakt wzbudził moją czujność, bo w moim prywatnym rankingu naprawdę ważnych wiadomości znajduje się obecnie właściwie tylko jedna: „Informujemy, że ceny prądu zostały obniżone”.
Skoro już mam – użyję eufemizmu – złe zdanie o politykach, tak i samo o dużej części Polaków, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby tę drugą grupę lekko przeedukować. Z politykami sobie odpuszczam, bo ci akurat są niereformowalni, więc muszą wyginąć jak dinozaury, choć czekanie na asteroidę już mi się znudziło, czyli trzeba tu
Przez ostatnie kilkadziesiąt lat przyzwyczailiśmy się do pewnego rodzaju gospodarczego komfortu. Państwo wydawało, inwestowało, budowało, dopłacało, ratowało, gwarantowało, a kiedy pieniędzy zaczynało brakować, po prostu pożyczało następne. Gospodarki rosły, społeczeństwa konsumowały, banki finansowały kolejne potrzeby, a politycy mogli obiecywać następne świadczenia, programy i inwestycje. Problem polega na tym, że kredyt nie jest pieniądzem fizycznym, a obietnicą,
Są takie chwile, kiedy człowiek musi uczciwie przyznać, że się pomylił. Nie jest to szczególnie przyjemne, zwłaszcza jeżeli wcześniej z pełnym przekonaniem bronił określonego stanowiska. Ale cóż, zmiana opinii nie jest chyba oznaką głupoty. Przeciwnie, czasami świadczy o tym, że człowiek jeszcze myśli. Właśnie dlatego zmieniłem zdanie. Ponownie, bo Unia Europejska robi wszystko, żeby z każdym
Wiele rzeczy może wydarzyć się przez dwanaście miesięcy. Możemy mieć nowe wojny, nowe kryzysy, nowe rządy, nowe sojusze i nowe podziały. Możemy mieć polityczne trzęsienie ziemi albo przeciwnie – kolejne miesiące pozornego spokoju, pod którym będzie narastało napięcie. Jednak to, co może przynieść przyszły rok, będzie ważyło dla Starego Kontynentu na długie lata. Może bowiem
Nie mogłem się oprzeć. Naprawdę nie mogłem, bo przecież może to, co wyprawia nasza tak zwana placówka dyplomatyczna, nie jest już nawet zabawne. Chociaż przyznam uczciwie, że wybuchnąłem śmiechem, kiedy zobaczyłem wpis na stronie, która z dumą posługuje się szumną nazwą Polskiej Ambasady w Dublinie. Otóż przeczytałem: „W rezydencji ambasadora, w gronie przedstawicieli mediów polonijnych i polskich
Jedna z naszych młodych rodaczek rozpoczyna właśnie studia dziennikarskie na University of Galway i uznała z jakiegoś powodu, że będę najlepszą osobą na świecie, żeby porozmawiać ze mną o jej uczelniano-zawodowej przyszłości. Nie wiem, skąd jej się to wzięło, być może ktoś jej powiedział, że warto porozmawiać z jakimś człowiekiem, ale dlaczego ja. Być może coś
Właściwie nikt się tego nie mógł spodziewać, bo wcześniejsze zapowiedzi w ogóle na to nie wskazywały. Wizyta prezydenta USA Donalda Trumpa w Irlandii miała być raczej przystankiem na mapie jego pasji, a jedną z najważniejszych pozostaje przecież golf. Wystarczy spojrzeć na harmonogram wizyty. Na spotkania polityczne administracja USA przeznaczyła niewiele czasu, można powiedzieć, że przede
Na światowych rynkach ropy wydarzyło się w piątek coś, co w normalnych czasach mogłoby zostać uznane za dobrą wiadomość. Cena surowca spadła i ropa Brent zeszła w okolice 104–105 dolarów za baryłkę, a WTI znalazła się w pobliżu 100 dolarów. Problem polega jednak na tym, że trudno nazwać to uspokojeniem rynku, skoro w całym tygodniu
Tu i ówdzie pojawiają się głosy, że prawo karne jest zbyt łagodne, bo przecież przestępstwa stale się pojawiają, natomiast ludzkość nie wymyśliła jeszcze systemu, aby całkowicie wyeliminować zło z naszych miast i wsi. I chyba właśnie tutaj zaczyna się problem, ponieważ przez wieki wymyślaliśmy najróżniejsze sposoby, żeby przekonać człowieka, iż jednak nie powinien mordować, gwałcić,
