W Polsce, gdy tylko społeczeństwo zaczyna się burzyć, gdy niezadowolenie wylewa się z sieci jak przegrzane mleko z garnka, natychmiast pojawia się dobrze znany refren: „Obniżyć im pensje!”, czyli posłom, senatorom, ministrom, premierowi i najlepiej jeszcze prezydentowi. Bo jak się ludziom nie wiedzie, to politykom też nie może się wieść, prawda? Wówczas ma być równość
Nie żartuję i coraz częściej Irlandczycy pytają mnie z powagą: „Jak można przenieść się do Polski”? Nie chodzi o romantyczny wypad do Krakowa czy tydzień w Zakopanem. Pytają serio – o życie, o codzienność, o ceny domów, o język, o wszystko, co jeszcze kilka lat temu brzmiałoby jak egzotyczny żart. Dziś to już nie jest
Kiedyś młody człowiek marzył, żeby dostać się do fabryki. Dziś ten sam marzy, żeby nie musieć tam nigdy trafić. Przemysł, niegdyś duma gospodarki, dziś w oczach pokolenia Z jest jak wujek z wąsem, który przychodzi na wesele i mówi: „A pamiętasz, jak się kiedyś robiło po dwie zmiany?”, a wszyscy dyskretnie udają, że muszą właśnie
Wszystko jest pięknie, prawda? Włączasz telewizor, a tam uśmiechnięty minister z teczką, uśmiechnięta pani z HR-u, uśmiechnięty pan z korporacji i uśmiechnięty dziennikarz, który z przejęciem mówi: „Nowa era pracy! Czterodniowy tydzień – więcej życia, mniej stresu”. Kamera przejeżdża po biurze, w którym roześmiani trzydziestolatkowie piją kawę z napisem Work-Life Balance is the Key, a
Drodzy Czytelnicy, Europa, a zwłaszcza jej biurokratyczny gigant (czytaj – gniot) Unia Europejska, raz po raz zaskakuje nas swoimi regulacjami. Z reguły są one skomplikowane i niezrozumiałe, ale czasem osiągają poziom, który przekracza granice zdrowego rozsądku i zasługuje na miano czysto prawnego kretynizmu. Mowa tu o przepisach dotyczących inwazyjnych gatunków obcych (IGO). Regulacje, które miały chronić
Zaczynam odnosić wrażenie, a może teraz już bardziej mam przekonanie graniczące z pewnością, że Karol Nawrocki chciałby zmiany Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i przemodelowania jej na styl amerykański. Nie są to tylko spekulacje, bo coraz częściej da się usłyszeć głosy ze środowiska zbliżonego do obecnego prezydenta, a nawet jego najbliższych współpracowników, że „czas na silną władzę
Irlandzkie miasta się duszą i nie jest to już publicystyczna fraza, to jest twarda, codzienna rzeczywistość każdego z nas, kto spędza godziny za kierownicą lub w autobusie. Problem narasta, a jego korzenie tkwią głęboko w siedmiu powiązanych ze sobą bolączkach, które wspólnie tworzą piekło miejskich korków. Jeszcze przed pandemią, czyli do 2019 roku można było narzekać,
Irlandia, przez lata stawiana za przykład spokoju, otwartości i zrównoważonego rozwoju, coraz bardziej przypomina kraj, w którym władza przestała panować nad rzeczywistością, jaką sama stworzyła. Politycy przez długi czas żyli w świecie statystyk, raportów i konferencji prasowych, aż rzeczywistość, czyli ludzie upomnieli się o swoje prawa. I zrobili to w sposób bardziej niż donośny. Nie chodzi
Unia Europejska potrafi być jak sklep z ekskluzywnymi garniturami, w którego witrynie stoi 50 manekinów, każdy w innym stroju, ale kiedy wchodzisz, okazuje się, że do kupienia są tylko dwa rozmiary – S i M – i to w jednym kolorze. Tyle że garnituru nie musisz sobie operacyjnie przyszywać do ciała. Płeć – jak się
Obserwuję Karola Nawrockiego od pierwszego dnia jego prezydentury, a nie z perspektywy politycznej, bo tu, jak każdy zawodowy obserwator polskiego cyrku politycznego, niczego nowego się raczej nie spodziewałem – i się nie zawiodłem. Interesowało mnie coś zupełnie innego: człowiek, jego gesty, sposób mówienia, kontakt z ludźmi. Bo prezydentura to nie tylko podpisy pod ustawami, to
