Tak sobie patrzę – bez ekscytacji, raczej z kubkiem wystygłej kawy w dłoni – na iksowo-facebookowe profile polityków. Patrzę długo, bo większość obserwuję. Z częścią jesteśmy nawet „znajomymi”, co w dzisiejszych czasach znaczy mniej więcej tyle, co skinienie głową w kolejce po kebab o drugiej w nocy. Nasze drogi kiedyś się gdzieś przecięły, konferencja, wywiad,
Myśl za rządem nie chodzi, ona raczej krąży wokół, jak satelita bez paliwa, czyli niby jest wysoko, niby widać wszystko z góry, ale z tej perspektywy nic się nie da załatwić. Gabinet Micheála Martina sprawia wrażenie, jakby każda decyzja była dla niego aktem heroizmu, a każda prosta kalkulacja, zamachem na stabilność państwa. Kryzys bezdomności jest tu
Spróbujmy nazwać rzeczy po imieniu, bez geopolitycznego kadzidła i bez naiwnej wiary, że światowa energetyka kieruje się moralnością. Wojna na Ukrainie nie zmieniła natury rynku paliw kopalnych, ona ją tylko obnażyła. Jak zdjęcie rentgenowskie, gdzie widać kości interesów, pęknięcia hipokryzji i jednego, bardzo konkretnego beneficjenta – Chiny. Nie jest to teza publicystyczna, tylko wniosek wynikający z
Irlandczycy mają w DNA wędrówkę, a Wyspa nauczyła ich, że czasem, by ocalić duszę, trzeba spakować walizkę. W XIX wieku uciekali przed głodem, w XX przed biedą i imperium, dziś – przed czymś znacznie trudniejszym do nazwania. Przed rozpadem porządku, przed państwem, które powoli przestaje być ich domem i nie, to nie jest publicystyczna metafora,
Patrząc na mapę świata aż kusi, żeby ją trochę powyginać i ponaciągać, a ja lubię od czasu do czasu wymyślać scenariusze geopolityczne, takie z kategorii „może się wydarzy, a może nie”. Jedne są czystą fantazją, inne niebezpiecznie realistyczne, a nie chodzi nawet o trafność prognozy, bo bardziej o przyjemność myślenia, o intelektualny spacer po mapie
Europa lubi mówić o przyszłości, a mówi o niej miękko, w folderach, w strategiach pisanych czcionką Calibri 11, gdzie wszystko się „zwiększa”, „wzmacnia” i „optymalizuje”. A tymczasem przyszłość Europy ma bardzo konkretną miarę, czyli chodzi o ilość dzieci i tu zaczyna się cisza. Taka gęsta, że słychać echo pustych placów zabaw i szkół, które z
Są w życiu rzeczy niezmienne jak irlandzki deszcz, korki w godzinach szczytu i kierowca, który zaparkował na zakazie. Policja może się dwoić i troić, może świecić kogutami jak choinka w grudniu, a i tak na końcu tej historii zawsze stoi on – niesforny kierowca, przekonany, że przepisy ruchu drogowego są raczej sugestią niż prawem. Mandat?
Bardzo rzadko odnoszę się bezpośrednio do sytuacji w naszej ojczyźnie, a zazwyczaj wolę patrzeć szerzej, z dystansu, z perspektywy kilku tysięcy kilometrów, jak tradycja felietonu nakazuje. Jednak jakoś ostatnio uznałem, że przynajmniej jedna osoba zasługuje na to, aby się do niej w pewien sposób odnieść, nawet jeśli robię to z lekkim westchnieniem. Nie będzie to
Wojna ma to do siebie, że krzyczy, ale dzień po wojnie jest gorszy, bo milczy. Milczy w pustych klatkach schodowych, w szkołach bez dzieci, we wsiach, gdzie psy szczekają do cieni i właśnie ten dzień – nie podpis na traktacie, a nie defilada zwycięstwa będzie prawdziwym egzaminem dla Ukrainy i dla Europy. Egzaminem z cynizmu,
U Polaków jest to prawie sport narodowy, o którym rzadko się mówi, a uprawiamy go masowo, z zapałem godnym igrzysk olimpijskich. Nazywa się to „przeliczaniem na złotówki”. Wystarczy kurs walut, chwila skupienia i już wiemy wszystko o czyimś życiu. Pięć tysięcy euro czyni z człowieka króla życia. Pięć tysięcy dolarów doprowadza kogoś do finansowej nirwany,
