Są pieniądze, które brzmią poważnie tylko wtedy, gdy padną w nagłówku. Dwieście milionów funtów to kwota, którą da się wypowiedzieć z namaszczeniem, najlepiej na tle flagi i w świetle kamer. Kwota, która w realnej wojnie znaczy mniej więcej tyle, co parasol w huraganie. Chroni jedynie iluzję. Brytyjska zapowiedź „przygotowań do rozmieszczenia sił na Ukrainie” to jednak
Jest coś głęboko podejrzanego w komentarzu, który brzmi zbyt gładko, zbyt idealnie, jakby ktoś wygładził mu zmarszczki, usunął potknięcia, wyprasował nerw. Czytasz i czujesz, że to nie jest głos człowieka, tylko echo. Repost cudzej myśli, jak naklejka na cudzym bagażu i od razu wiesz, że tu nikt niczego nie przeżył, nikt się z niczym nie
Sławomir Mrożek powiedział kiedyś, że „jutro to dziś, tyle że jutro” i właściwie na tym stwierdzeniu opiera się 99% algorytmów, które nas śledzą przez cały czas naszej obecności w internecie. Nie budzimy się dziś w państwie policyjnym, nie słychać walenia buciorów na klatce schodowej, nikt nie puka o szóstej rano, nie ma cenzora, a jednak coś
Rządu to nie interesuje, Irlandczyków tak i to będzie zdanie klucz, który otwiera całą tę historię, bez fanfar, konfetti, bez orkiestry, raczej skrzypnięcie starych drzwi w kamienicy, w której wszyscy wiedzą, że coś się zmienia, ale nikt nie chce pierwszy powiedzieć tego na głos. W ostatnim roku ponownie dało się zauważyć pewne zjawisko wśród Polaków mieszkających
Zacznijmy od fundamentów, bo bez nich każda dyskusja przypomina rozmowę o architekturze prowadzonej na ruchomych piaskach. Domy Polskie, a niezależnie od kraju, w którym funkcjonują, nie powstały przypadkiem ani z potrzeby chwilowej integracji towarzyskiej. Ich istnienie ma sens wyłącznie wtedy, gdy realizują jasno określoną misję, więc ochronę i promocję polskiego dziedzictwa kulturowego, wspieranie edukacji, nauczania
Wolność słowa nie jest luksusem, nie jest dodatkiem do demokracji jak podgrzewane fotele w samochodzie średniej klasy, a jest silnikiem, bo bez niej system jedzie, ale tylko z górki. Kiedy jednak pojawia się zakręt, wszyscy lecą przez przednią szybę, nadal przekonani, że „przecież było bezpiecznie”. Dziś wolność słowa nie umiera z hukiem, chociaż nikt nie wyprowadza
Jest taki filmik, który krąży po internecie jak wirus grypy żołądkowej po akademiku, a chodzi o to, że „rolnictwo jest niepotrzebne, bo przecież wszystko można kupić w supermarkecie”. Zdanie to ma w sobie dziecięcą niewinność, filozoficzną bezczelność i intelektualną pustkę wielkości magazynu logistycznego Lidla pod Łodzią. Kiedy jednak je słyszę, nie wiem, czy mam się
Tak sobie patrzę – bez ekscytacji, raczej z kubkiem wystygłej kawy w dłoni – na iksowo-facebookowe profile polityków. Patrzę długo, bo większość obserwuję. Z częścią jesteśmy nawet „znajomymi”, co w dzisiejszych czasach znaczy mniej więcej tyle, co skinienie głową w kolejce po kebab o drugiej w nocy. Nasze drogi kiedyś się gdzieś przecięły, konferencja, wywiad,
Myśl za rządem nie chodzi, ona raczej krąży wokół, jak satelita bez paliwa, czyli niby jest wysoko, niby widać wszystko z góry, ale z tej perspektywy nic się nie da załatwić. Gabinet Micheála Martina sprawia wrażenie, jakby każda decyzja była dla niego aktem heroizmu, a każda prosta kalkulacja, zamachem na stabilność państwa. Kryzys bezdomności jest tu
Spróbujmy nazwać rzeczy po imieniu, bez geopolitycznego kadzidła i bez naiwnej wiary, że światowa energetyka kieruje się moralnością. Wojna na Ukrainie nie zmieniła natury rynku paliw kopalnych, ona ją tylko obnażyła. Jak zdjęcie rentgenowskie, gdzie widać kości interesów, pęknięcia hipokryzji i jednego, bardzo konkretnego beneficjenta – Chiny. Nie jest to teza publicystyczna, tylko wniosek wynikający z
