Irlandczycy mają w DNA wędrówkę, a Wyspa nauczyła ich, że czasem, by ocalić duszę, trzeba spakować walizkę. W XIX wieku uciekali przed głodem, w XX przed biedą i imperium, dziś – przed czymś znacznie trudniejszym do nazwania. Przed rozpadem porządku, przed państwem, które powoli przestaje być ich domem i nie, to nie jest publicystyczna metafora,
Patrząc na mapę świata aż kusi, żeby ją trochę powyginać i ponaciągać, a ja lubię od czasu do czasu wymyślać scenariusze geopolityczne, takie z kategorii „może się wydarzy, a może nie”. Jedne są czystą fantazją, inne niebezpiecznie realistyczne, a nie chodzi nawet o trafność prognozy, bo bardziej o przyjemność myślenia, o intelektualny spacer po mapie
Europa lubi mówić o przyszłości, a mówi o niej miękko, w folderach, w strategiach pisanych czcionką Calibri 11, gdzie wszystko się „zwiększa”, „wzmacnia” i „optymalizuje”. A tymczasem przyszłość Europy ma bardzo konkretną miarę, czyli chodzi o ilość dzieci i tu zaczyna się cisza. Taka gęsta, że słychać echo pustych placów zabaw i szkół, które z
Są w życiu rzeczy niezmienne jak irlandzki deszcz, korki w godzinach szczytu i kierowca, który zaparkował na zakazie. Policja może się dwoić i troić, może świecić kogutami jak choinka w grudniu, a i tak na końcu tej historii zawsze stoi on – niesforny kierowca, przekonany, że przepisy ruchu drogowego są raczej sugestią niż prawem. Mandat?
Bardzo rzadko odnoszę się bezpośrednio do sytuacji w naszej ojczyźnie, a zazwyczaj wolę patrzeć szerzej, z dystansu, z perspektywy kilku tysięcy kilometrów, jak tradycja felietonu nakazuje. Jednak jakoś ostatnio uznałem, że przynajmniej jedna osoba zasługuje na to, aby się do niej w pewien sposób odnieść, nawet jeśli robię to z lekkim westchnieniem. Nie będzie to
Wojna ma to do siebie, że krzyczy, ale dzień po wojnie jest gorszy, bo milczy. Milczy w pustych klatkach schodowych, w szkołach bez dzieci, we wsiach, gdzie psy szczekają do cieni i właśnie ten dzień – nie podpis na traktacie, a nie defilada zwycięstwa będzie prawdziwym egzaminem dla Ukrainy i dla Europy. Egzaminem z cynizmu,
U Polaków jest to prawie sport narodowy, o którym rzadko się mówi, a uprawiamy go masowo, z zapałem godnym igrzysk olimpijskich. Nazywa się to „przeliczaniem na złotówki”. Wystarczy kurs walut, chwila skupienia i już wiemy wszystko o czyimś życiu. Pięć tysięcy euro czyni z człowieka króla życia. Pięć tysięcy dolarów doprowadza kogoś do finansowej nirwany,
Rozpoczął się nowy dwa tysiące dwudziesty szósty rok, bo nie dwutysięczny dwudziesty szósty i choć brzmi to, jak zapowiedź sequela, w którym bohaterowie są ci sami, stawka wyższa. Czy to będzie rok zwrotów akcji? Doświadczenie w wielu dziedzinach uczy jednak pokory, więc nie wieszczę cudów, radości i odpalania fajerwerków sukcesu, ale wiem jedno, że „są
Rok 2026 nie wejdzie na scenę przy dźwiękach Marsza Triumfalnego z opery Aida Giuseppe Verdiego – nawiasem mówiąc polecam do wysłuchania, bo raczej uchyli drzwi po cichu, jak ktoś, kto zna wagę chwili i nie ma już złudzeń, że kogokolwiek trzeba budzić. To będzie rok konsekwencji, a te są zawsze mniej medialne niż obietnice, za
Wojna na Ukrainie stała się czymś więcej niż starciem dwóch armii i była od początku zderzeniem narracji, technologii i politycznych kalkulacji, w którym fakty giną pod gruzami sloganów. Żeby spojrzeć na ten konflikt inaczej, trzeba wykonać niemal rewolucyjny gest i oddzielić to, co wiemy, od tego, co się mówi, czyli to, co mierzalne, od tego,
