Hiszpania znów pokazała, że żywioły mają swoje poczucie humoru i to takie w stylu chłodów z 2015 roku, czyli trochę agresywne, trochę absurdalne, a trochę jakby ktoś nacisnął guzik zmieniający rytm. W połowie listopada północ tego jednak ciepłego kraju obudziła się pod białą kołdrą, jakby ktoś pomylił Półwysep Iberyjski z Norwegią. Arktyczna masa powietrza stwierdziła,
Irlandzkie drogi mają w sobie coś z ballady: lekko falują, wiją się jak linia życia na dłoni starego żeglarza, a zarazem potrafią trzepnąć kierowcę w pysk jak babcia, kiedy wracasz o trzeciej w nocy i mówisz, że „to tylko chwilka była”. I to byłaby piękna historia, gdyby tylko mieszkańcy tej wyspy nie traktowali ograniczeń prędkości
Irlandia ma dziś w sobie coś z kotła starej wiedźmy: bulgocze, syczy i dymi, a jednak wszyscy udają, że to tylko gorąca herbata. Siedzę więc w tej swojej małej, deszczowej rzeczywistości i słucham, jak Irlandczycy klną z pasją, której niejeden bard mógłby im pozazdrościć. Tyle że te ich teraźniejsze pieśni to raczej uliczny rap niż
Zacznijmy od stwierdzenia tak oczywistego, że bardziej nie można, więc nikt nie lubi płacić podatków. To właśnie wykorzystuje niemal każda dążąca do władzy ekipa, a i rządzący z uporem maniaka podkreślają, że ich celem jest zdjęcie z ludzi obciążeń fiskalnych. Jak jednak wiadomo, niezależnie od głoszonych haseł o liberalizacji i obniżaniu podatków, prędzej czy później
W Ameryce znów pachnie drukiem. Gdy Rezerwa Federalna zaczyna niepostrzeżenie podkręcać kurek z płynnością, trudno udawać, że to tylko niewinna kosmetyka rynku bankowego. Oficjalne komunikaty brzmią jak zawsze: „utrzymanie stabilności”, „zarządzanie rezerwami”, „techniczne dostrojenie”. Tyle że takie słowa zwykle pojawiają się wtedy, gdy ktoś desperacko zasłania firankę, żeby nie było widać w mieszkaniu dymu. FED nie
Amerykanie zaczynają grać w starej grze według nowych zasad, a Europa, jak zwykle, woli udawać, że nic się nie zmienia. Marco Rubio wypowiedział słowa, które na Kapitolu zwykle mówi się szeptem: sankcyjne paliwo się kończy. Sugerował, że Ameryka wcisnęła już wszystkie wielkie guziki z napisem sankcje, a kolejne pakiety wobec Rosji brzmiałyby jak powtarzanie tego
W Irlandii coś zaczęło się mocno zmieniać i dziś nie trzeba już patrzeć na Zieloną Wyspę przez szkło powiększające, żeby zauważyć, że wszystko zaczyna się sypać, choć nadal się nas przekonuje, że jest w najlepszym porządku. Ważne jest jednak to, że idąc ścieżką jednego z najbogatszych państw Europy, wcale nie odnosi się wrażenia, iż tak
Czy Irlandia skręca w stronę, choć z ludzką twarzą, ale jednak socjalizmu, czy może znowu to tylko zabawa w kółko graniaste, więc taki trochę celtycki korowód, który zapomniał, po co w ogóle się zaczął i dokąd tak naprawdę zmierza? Wybór Catherine Martiny Ann Connolly, bo tak w pełni się nazywa – na urząd prezydenta Szmaragdowej
Właściwie dodając cokolwiek do tych kilku zdań, byłoby już nadużyciem samym w sobie, a i musiałbym używać powieleń, czego też nie chce mi się robić. Dlaczego akurat ten autor cytatu? Bo był cesarzem propagandy, a niezależnie od tego, że był nazistą, wytyczył europejskie drogi propagandy, o których nikt teraz nie mówi, choć z nich korzysta. „Jeśli natomiast
Bruksela znowu wcisnęła pedał do podłogi, jakby jechała samochodem, którego nie trzeba tankować ani serwisować. Parlament Europejski przyjął cel redukcji emisji CO₂ o 90 procent do 2040 roku. Ktoś mógłby powiedzieć, że to ambitne, ale ktoś inny, jak ja, że to po prostu jest szaleństwem. Patrząc na tempo i skalę tych decyzji, widzę projekt pisany
