Od kilku lat słyszało się na pisowskich korytarzach, że poseł Przemysław Czarnek mógłby się stać naturalnym, a może mniej naturalną drogą następcą prezesa Jarosława Kaczyńskiego. To była oczywiście tajemnica Poliszynela, ale plotki pojawiały się od czasu do czasu, były następnie dementowane, a nawet wyśmiewane przez członków Prawa i Sprawiedliwości, którzy twierdzili, że obecny prezes ma
Po publikacji felietonu, który wywołał niemałe emocje, bo to prawie 400 000 odsłon, a chodzi o materiał zatytułowany „Zielona Wyspa, która nie chciała pamiętać”, do naszej redakcji napłynęło wiele wiadomości od czytelników. Jedni przyznawali rację przedstawionym w nim faktom, a inni stanowczo się z nimi nie zgadzali. Jedno jednak nie ulega wątpliwości, temat okazał się
W światowej polityce istnieje pewna zasada, o której oficjalnie nie mówi się nigdy, ale która działa nieprzerwanie od stuleci, więc wielkie państwa nie walczą o idee. Walczą o zasoby, szlaki transportowe i przewagę gospodarczą. Demokracja, prawa człowieka, bezpieczeństwo światowe to najczęściej jedynie eleganckie opakowanie dla znacznie bardziej przyziemnych interesów. Poprzednie dziesięciolecia pokazują setki takich przykładów,
Wyobraźmy sobie, że algorytm historii robi aktualizację systemu i generacja Z budzi się nie w apartamencie lub lofcie, lecz w M-3 na siódmym piętrze wielkiej płyty. Na klatce pachnie kapustą i papierosami marki „Klubowe”. Winda nie działa od 1979 roku, ale za to ktoś przykleił ogłoszenie: „Oddam pralkę Franię, stan dobry, do odbioru własnego”. I
Przez moment wydawało się, że historia w Irlandii wstrzyma oddech, że wahadło, które od dekad porusza się między Fine Gael a Fianna Fáil, nagle zatrzymało się w najwyższym punkcie i zaczęło drżeć, gotowe opaść w zupełnie nowym kierunku. Wybór Catherine Connolly na urząd prezydenta przyjęty został przez środowiska lewicowe niczym znak z nieba, a może
Irlandia skończyła się dla Polaków. To krótkie zdanie jeszcze kilka lat temu brzmiałoby jak prowokacja albo emocjonalny wybryk kogoś, komu nie wyszło. Dziś coraz częściej brzmi jak chłodna konstatacja. Jak rachunek wystawiony państwu, które przez lata korzystało z naszej pracy, lojalności i cierpliwości, ale w decydującym momencie nie potrafiło albo nie chciało powiedzieć – zostańcie. Jeszcze
Był taki czas, całkiem niedawno, kiedy szczytem cywilizacyjnego sukcesu było siedzieć w biurze, bo to ciepło, herbata w kubku, owocowe czwartki i poczucie, że oto człowiek oderwał się z fizycznego motłochu, ze świata młotków, pyłu i zmęczonych, twardych dłoni. Klawiatura stała się berłem, ekran był tronem, a garnitur, identyfikator na smyczy i karta dostępu były
Na Bliskim Wschodzie nic nie dzieje się przypadkiem, choć niemal wszystko przedstawiane jest jako przypadek. Oficjalne komunikaty mówią o bezpieczeństwie, stabilizacji, walce z terroryzmem, obronie prawa międzynarodowego albo zapobieganiu rozwojowi broni jądrowej. To język dyplomacji, więc gładki, niemal sterylny, pozbawiony zapachu ropy i prochu. Tymczasem prawdziwa polityka zawsze pachnie surowcami, szlakami transportowymi i strachem przed
Zwyczajowo piszę o matactwach polityków, ale też instytucji, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby nie wziąć na tapet banków, które wmawiają potencjalnym kredytobiorcom, że ich nie stać, aby za pożyczone pieniądze kupić sobie dom. Rozumiem, że kwoty zaciąganych kredytów nie są niskie, a żeby były znośne, rozkłada się je na dziesiątki lat, jednak od dawna
Europa przypomina dziś dłużnika, który zamiast szukać uczciwej pracy, zaczyna polerować starą dubeltówkę i wmawia sąsiadom, że za płotem czai się niedźwiedź. Narracja o „nieuchronnej inwazji Rosji”, serwowana nam przez generałów i polityków, już dawno przestała brzmieć jak troska o bezpieczeństwo, a zaczęła przypominać desperacką ucieczkę przed bilansem księgowym. Marszałek Sir Richard Knighton i generał Carsten
