Home sweet Home. Jak człowiek kupił sobie dom na odpoczynek, a teraz myśli, co zrobić dalej – "Polska-IE najbardziej politycznie-społeczno-gospodarczy portal informacyjny w Irlandii

Home sweet Home. Jak człowiek kupił sobie dom na odpoczynek, a teraz myśli, co zrobić dalej

Nie przypuszczałem, że aż tak bardzo wciągnie mnie przywracanie życia domowi, który kupiłem wczesną jesienią w Rachaniach. Początkowo miał być przecież tylko miejscem, w którym będę spędzał czas, kiedy już nie będę musiał nic robić. Ot, taki azyl na spokojną starość, kawa wypita bez pośpiechu, książka, może jakiś spacer, rozmowy z ludźmi i święty spokój, który człowiek z wiekiem zaczyna sobie cenić bardziej, niż dobra materialne. Jak się jednak okazuje, życie ma inne plany, a moje, przynajmniej te dotyczące – na początku wakacyjnego, a później emerytalnego lenistwa, odłożone zostały na bliżej nieokreśloną przyszłość.

Owszem, od samego początku widziałem w tym domu potencjał, ale to wymaga pracy, więc zaskoczenia nie powinno być. Nie ukrywam jednak, że wraz z kolejnymi wizytami, oględzinami i pomysłami, koncepcja jego przyszłego wyglądu nieco ewoluowała. Jedne rozwiązania się pojawiały, inne znikały, a jeszcze inne przychodziły do głowy w najmniej spodziewanych momentach. Ważne jest jednak to, że choć zmieniają się szczegóły, kilka zasadniczych założeń pozostało niezmiennych. Dom ma być wygodny dla mieszkańców i gości, funkcjonalny, przyjazny i przede wszystkim ma zachować swój charakter. Nie zamierzam robić z niego katalogowego apartamentu, w którym wszystko wygląda pięknie, ale człowiek boi się usiąść na kanapie, żeby przypadkiem nie naruszyć kompozycji.

Fot. Wyjście do tylnego ogrodu

Pierwszym poważnym zadaniem była wymiana okien. Te, które zastałem, pamiętały jeszcze lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku, więc można powiedzieć, że swoje już przeżyły, a nawet więcej, niż ktokolwiek od nich oczekiwał. Nie było sensu udawać, że kolejne pokolenie będzie podziwiało ich walory historyczne. Przy okazji wymyśliłem sobie, że doświetlę przyszłą kuchnię oraz korytarz przy drzwiach wejściowych.

Fot. Sypialnia wschodnia – jedno z okien

I tutaj zaczęła się mała przygoda.

Drzwi wejściowe były stare, szerokie, drewniane i, co muszę uczciwie przyznać, nawet dokładne oględziny nie wykazały, żeby szczególnie nadgryzł je ząb czasu. Mogłyby jeszcze długo służyć, gdyby nie jeden szczegół: nie przepuszczały tyle światła, ile sobie wymyśliłem. Uznałem więc, że skoro wymieniam okna, to drzwi również powinny zostać dostosowane do nowej koncepcji. Zażyczyłem sobie zatem, żeby wyglądały podobnie do tych kuchennych, czyli były w całości przeszklone.

Fot. Wejście główne

To z kolei wywołało niemałe zaskoczenie, a nawet pewną konsternację w firmie Jacker.pl, którą zresztą polecam. Okazało się bowiem, że przeszklone drzwi wyjściowe to rozwiązanie, które najwyraźniej nie jest szczególnie popularne w powiecie tomaszowskim. Niektórzy pewnie wyobrażali sobie, że od razu wystawię cały dom na widok publiczny, a przechodnie będą mogli obserwować, co akurat robię w kuchni, sypialni czy salonie. Musiałem więc wyjaśnić, że nie ma najmniejszego powodu do obaw. Działka jest duża, drzewostan taki, że niejeden las nie miałby się czego wstydzić, a krzaków dookoła tyle, że wzrok ludzki raczej nie ma szans przebić się przez tę naturalną zasłonę. Do tego dom stoi dość nietypowo, bo w głębi posiadłości. Z drogi właściwie nie sposób go zobaczyć, a co dopiero zaglądać do jego wnętrza. Jeśli więc ktoś będzie chciał podziwiać moje nowe drzwi, będzie musiał najpierw wykazać się sporą determinacją i umiejętnościami terenowymi.

Okna już są, drzwi również, a ja mogę przejść do kolejnych etapów. Teraz czekam na wizytę hydraulika, bo instalacja wodnokanalizacyjna musi zostać dostosowana do nowych potrzeb. Trzeba będzie wybudować od podstaw łazienkę, odpowiednio poprowadzić rury, a także doprowadzić instalację do lochu znajdującego się pod domem, gdzie planuję umieścić dwustulitrowy bojler.

Fot. Mój las

Pierwotnie ten ogrzewacz wody miał wybraną lokalizację na strychu, bo duży, przestronny, dobrze zabezpieczony i wszyscy tak robią. I tutaj znowu poszedłem wbrew oczekiwaniom wszystkich, bo pojawia się kolejny pomysł, który może niektórym wydać się nieco ekstrawagancki, ale mnie – całkiem logiczny. Otóż ów loch znajduje się dokładnie pod łazienką, częścią jednej z sypialni i sienią. Wykombinowałem więc, że można wykorzystać tę przestrzeń również w inny sposób, a mianowicie jako dodatkowe źródło ogrzewania podłogowego. Skoro ciepło będzie tam produkowane i gromadzone w sporej ilości, dlaczego jego naturalna utrata, miałaby się marnować? Ogrzeje mi podłogę w łazience, puści trochę ciepła do sypialni, a i korytarz nie będzie całkiem zimny, choć kaloryfer również znajdzie w nim swoje miejsce.  

Co więcej, tegoroczny plan minimum zostanie wykonany w stu pięćdziesięciu procentach. Zakładałem bowiem, że do końca roku wymienię tylko okna. Tymczasem będą również nowe przyłącza wodne i kanalizacyjne, a więc zakres prac wyraźnie się rozszerzył. Jak na człowieka, który miał kupić dom po to, żeby odpoczywać i remotować bez wyznaczanych terminów, całkiem niezły wynik. Zaczynam podejrzewać, że kiedy już wszystko będzie gotowe, będę potrzebował kolejnego domu, żeby w nim odpocząć po remoncie pierwszego, ale dopiero, jak ten skończę.

Osobną historią są dwa piece, które znajdują się w domu. Od początku miałem wobec nich konkretne plany, choć muszę przyznać, że osoby odwiedzające to martwe jeszcze domostwo, patrzyły na mnie z pewnym niedowierzaniem. Twierdziłem bowiem, że żadnego rozbierania nie będzie, a piece zostaną na swoich miejscach i będą odnowione, by nadal pełniły swoje funkcje. Niektórzy próbowali mnie przekonywać, że przecież mamy XXI wiek, nowoczesne ogrzewanie, gaz, elektryczność i całą tę technologiczną otoczkę. Po co więc zawracać sobie głowę starymi piecami? Odpowiedź była i pozostaje prosta: dlatego, że są częścią tego domu, mają swój charakter i nie widzę powodu, żeby wyrzucać coś, co może jeszcze posłużyć moim wnukom, jak prąd wyłączą.

Piec

Oczywiście również tutaj koncepcja uległa pewnej modernizacji. Zmieniłem przeznaczenie dwóch pomieszczeń. Zamiast planowanej wcześniej kuchni powstanie sypialnia, natomiast z korytarza prowadzącego na tyły domu zrobię kuchnię, choć niewielką. I właśnie przy tej zmianie pojawił się problem z jednym z pieców. Zastanawiałem się bowiem, co właściwie zrobić z urządzeniem, które znajduje się w przyszłej kuchni. Gotować na ogniu raczej nie zamierzam, bo choć lubię tradycyjne rozwiązania, nie oznacza to jeszcze, że będę rezygnował z dobrodziejstw współczesności. W końcu można mieć sentyment do przeszłości, ale nie trzeba od razu przenosić się do niej na stałe.

Pewnego dnia wpadłem więc na pomysł, żeby piec przykryć drewnianym blatem i w ten sposób wykorzystać go, jako część zabudowy kuchennej. Zacząłem szukać wykonawców, przeglądać oferty i rozmawiać z producentami drewnianych blatów kuchennych. Niestety, niektórzy dość skutecznie ostudzili mój zapał, przede wszystkim proponowanymi cenami. Jeden z fachowców szczególnie zapadł mi w pamięć. Za około cztery metry kwadratowe dębowego blatu z wyprofilowaniem i zabezpieczeniem olejowym, zażyczył sobie 11 tysięcy złotych. Nie wiem, czy drewno miało pochodzić z legendarnego dębu Bartek, czy może zostać osobiście pobłogosławione przez leśniczego i miejscowego proboszcza, ale cena była taka, że człowiek zaczynał się zastanawiać, czy przypadkiem nie kupuje przy okazji kawałka królewskiego lasu.

Wróciłem więc do punktu wyjścia. Siedziałem, myślałem, rozważałem różne możliwości i byłem już bliski zaakceptowania jakiejś przemysłowej produkcji, kiedy nagle przypomniałem sobie o jednej z komórek w czworakach, bo też je mam. A tam, jak już mnie olśniło, mam całkiem pokaźny zapas desek.

No i problem właściwie sam się rozwiązał.

Postanowiłem, że blat wykonam samodzielnie. Będzie solidny, czyli sześć, a może nawet siedem centymetrów grubości, i spocznie bezpośrednio na piecu. W odpowiednim miejscu wytnę otwór techniczny, zamontuję płytę gazową, dzięki czemu będę mógł przygotowywać posiłki w nowoczesny sposób, korzystając jednocześnie z dość nietypowej podstawy kuchennej. Można powiedzieć, że będzie to połączenie tradycji z nowoczesnością, a przy okazji całkiem skuteczny sposób na ograniczenie kosztów. Zamiast wydawać kilkanaście tysięcy złotych na jeden blat, wykorzystam to, co od dawna leży pod ręką.

Jak widać, czasem najlepsze rozwiązania znajdują się bliżej, niż nam się wydaje. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać, i nie bać się ubrudzić rąk.

Pozostaje jeszcze drugi piec. Ten znajduje się w projektowanym salonie i będzie miał znacznie bardziej tradycyjne przeznaczenie. Zostanie odnowiony i będzie można w nim normalnie palić drewnem lub węglem, żeby Unia Europejska zazgrzytać się miała na to zębami na śmierć. Już nawet wyobrażam sobie sytuację, kiedy zjadą się do mnie mieszczuchy, a ja zaproponuję im prawdziwy rosół, z prawdziwej kury, ugotowany na prawdziwym ogniu. Nie na indukcji, nie na elektrycznym urządzeniu udającym kuchnię, ale na ogniu, który ma swój zapach, temperaturę i zupełnie inną atmosferę.

Podejrzewam, że niektórzy będą zachwyceni, inni nieco zdziwieni, a jeszcze inni po pierwszej godzinie zaczną pytać, czy przypadkiem nie można tego rosołu ugotować szybciej. Cóż, tradycja wymaga cierpliwości, a dobry rosół nie uznaje pośpiechu.

Zresztą z tymi piecami wiąże się jeszcze jedna ciekawa historia. Oba pochodzą z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, a ich budowa odbywała się w dość nietypowy sposób. Wówczas nie było jeszcze ścian wewnętrznych ani dachu. Zdun przyjechał więc na miejsce, ustawił piece zgodnie z planem przyszłych pomieszczeń, a dopiero później murarze dobudowali do nich ściany pokoi i wyprowadzili komin. Tak na marginesie, mury mają 60 cm grubości, są z prawdziwych cegieł, więc mróz mi nie straszny.

Można powiedzieć, że najpierw powstały dwa serca domu, a dopiero później jego ściany. Dzisiaj takie rozwiązanie pewnie niejednego projektanta przyprawiłoby o ból głowy, ale trzeba przyznać, że miało to swoją logikę. Co najważniejsze, piece przetrwały kolejne dekady i nadal są sprawne. Wymagają oczywiście pracy, oczyszczenia, sprawdzenia i odpowiedniego remontu, ale nie zamierzam ich skazywać na rozbiórkę. Znalazłem już nawet fachowca, który będzie służył mi radą i podpowie, jak prawidłowo przywrócić im dawną świetność. Nie zamierzam udawać, że znam się na wszystkim. Są rzeczy, które można zrobić samemu, ale są też takie, przy których lepiej posłuchać kogoś, kto ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie. Zresztą nie chodzi przecież o to, żeby podczas remontu stworzyć sobie dodatkowe atrakcje w postaci zawalonego komina.

Na razie jednak muszę uzbroić się w cierpliwość. Nadchodzi zima, woda musi być zakręcona, żeby przy ewentualnych mrozach nie popękały rury, a kolejne prace trzeba będzie odłożyć do wiosny. Dom na kilka miesięcy zwolni tempo, choć nie oznacza to, że ja przestanę o nim myśleć. Wręcz przeciwnie. Podejrzewam, że przez całą zimę będę jeszcze wymyślał kolejne rozwiązania, poprawiał projekty i zastanawiał się, co można zrobić lepiej, może nawet taniej i bardziej po swojemu.

I chyba właśnie w tym wszystkim tkwi największa niespodzianka. Kupowałem dom, który miał być miejscem odpoczynku, a tymczasem stał się projektem, któremu poświęcam z każdym dniem coraz więcej uwagi, czasu i energii. Z każdym kolejnym etapem coraz wyraźniej widzę, jak ma wyglądać, choć wiem, że jeszcze nie raz zmienię zdanie. Nie mam zresztą zamiaru się tym przejmować. Dom ma być przede wszystkim mój, a nie zgodny z wyobrażeniami kogoś, kto ogląda go wyłącznie na zdjęciach.

Nie chcę też, żeby był jedynie odrestaurowanym budynkiem, w którym wszystko będzie miało swoje miejsce, a każdy przedmiot będzie dobrany według katalogowego klucza. Chciałbym, żeby z czasem stał się miejscem, do którego ludzie będą zaglądać bez specjalnych zaproszeń, gdzie będzie można usiąść, porozmawiać, napić się kawy, zjeść coś dobrego i zwyczajnie pobyć ze sobą. Bez sprawdzania, kto ma jakie poglądy, jakie przekonania i z jakiego środowiska przyjechał. Dom powinien przecież łączyć, a nie dzielić.

Na razie jednak do takiego finału jeszcze daleko. Przede mną hydraulika, łazienka, instalacje, piece, podłogi, ściany i cała masa drobiazgów, które zawsze pojawiają się tam, gdzie człowiek zaczyna coś remontować. A przecież miało być tak spokojnie! Cóż, najwyraźniej w Rachaniach czeka mnie jeszcze sporo pracy. Ale kiedyś, być może już za niedługi czas, usiądę przy rozpalonym piecu, spojrzę na własnoręcznie wykonany blat, wypiję kawę przy nowych oknach i pomyślę, że jednak było warto.

Bo dom to nie tylko ściany, dach, okna i instalacje. Dom to przede wszystkim miejsce, któremu człowiek nadaje sens. A ja, jak widać, dopiero zaczynam to robić.

Bogdan Feręc

© Wszystkie materiały na stronie wydawcy Polska-IE chronione są prawem autorskim.
ZNAJDŹ NAS:
Ochrona praw konsume
"Polska-IE najbardziej politycznie-społeczno-gospodarczy portal informacyjny w Irlandii
Privacy Overview

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.

"Polska-IE najbardziej politycznie-społeczno-gospodarczy portal informacyjny w Irlandii
Privacy Overview

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.