Zielona Wyspa na kanadyjskich talerzach. Irlandzki mariaż z tradycją Wagyu

W świecie handlu międzynarodowego rzadko zdarzają się momenty, które łączą w sobie surową pragmatykę z autentycznym kulinarnym prestiżem, jednak niedawny debiut irlandzkiej wołowiny Wagyu w Kanadzie wydaje się takim właśnie punktem zwrotnym.

Choć Kanada sama dysponuje ogromnymi obszarami hodowlanymi, to właśnie steki z Irlandii, owoc ścisłej współpracy Dawn Meats z wyspecjalizowanymi gospodarstwami, zaczęły pojawiać się w tamtejszych ekskluzywnych hotelach i restauracjach. Nie jest to wynik przypadku, lecz raczej konsekwencja specyficznego podejścia do hodowli, gdzie japońska genetyka bydła Wagyu spotyka się z irlandzką tradycją wypasu na trawie.

Irlandia od lat buduje swoją pozycję na rynku jako producent mięsa o wysokiej spójności i jakości, co w zeszłym roku znalazło potwierdzenie w tytule World’s Best Steak. Nagroda ta, przyznana za antrykot Premier Butcher Ribeye Wagyu Cross, stała się swego rodzaju przepustką do Ameryki Północnej.

Kanada, będąc pierwszym rynkiem w tym regionie, który przyjął irlandzkie Wagyu, potwierdza tym samym, że w segmentach premium cena często schodzi na dalszy plan wobec marmurkowatości i smaku, które są znakiem rozpoznawczym tej rasy. Dla Irlandii to istotny krok, biorąc pod uwagę, że eksport żywności i napojów do Kanady osiągnął już wartość 164 milionów euro, z czego sektor mięsny stanowi solidny fundament.

Dyrektor generalny Dawn Meats Niall Browne oraz szef Bord Bia Jim O’Toole podchodzą do tego sukcesu z dużą dawką profesjonalnego spokoju, wskazując na konieczność dywersyfikacji rynków w czasach globalnej niepewności.

Dla przeciętnego obserwatora fakt, że irlandzka wołowina pokonuje ocean, by trafić na stół w Toronto, może wydawać się logistyczną ciekawostką, jednak dla branży to dowód na to, że irlandzki model rolnictwa opartego na zrównoważonej produkcji znajduje uznanie u najbardziej wymagających odbiorców. Wprowadzenie tak niszowego i luksusowego produktu jak Wagyu to nie tylko kwestia prestiżu, ale przede wszystkim pragmatyczna odpowiedź na popyt w miejscach, gdzie jakość mięsa karmionego trawą jest wartością nadrzędną.

Sama obecność irlandzkich steków w Kanadzie przypomina nam jednak, że dobra opinia o produktach z Zielonej Wyspy nie bierze się z próżni. Jest efektem cierpliwego krzyżowania ras i dbałości o standardy, które najwyraźniej wytrzymują próbę konkurencji nawet w krajach o silnych tradycjach własnych. Choć handel międzynarodowy bywa zmienny, sukces irlandzkiej wołowiny w Ameryce Północnej sugeruje, że rzetelna jakość obroni się sama, bez potrzeby nadmiernego rozgłosu, znajdując swoje miejsce tam, gdzie po prostu ceni się dobry produkt.

Bogdan Feręc

Źr. Business Plus

Photo by Edson Saldaña on Unsplash