Rząd, który zwleka, gdy społeczeństwo płaci

Gdy ceny paliw rosną i uderzają w codzienne życie ludzi, decyzje władzy powinny być jasne, szybkie i odczuwalne. Tymczasem sygnał płynący z gabinetu Micheál Martin jest inny. Premier sugeruje, że rząd powinien wstrzymać się z wdrożeniem pierwszych środków pomocowych, ogłoszonych już w marcu, i poczekać na większy, bardziej kompleksowy pakiet.

To podejście budzi poważne zastrzeżenia, bo w sytuacji, w której presja kosztów paliwa jest natychmiastowa, odkładanie realnej ulgi na później oznacza jedno: przerzucenie ciężaru na obywateli. Rząd ogłosił też kolejne działania o wartości 505 milionów euro, obejmujące obniżki akcyzy, wsparcie finansowe i odroczenie podatku węglowego, jednak nie wiadomo, czy i tych nie będzie chciał wstrzymać. Wcześniejszy pakiet opiewał na 250 milionów euro, ale problem polega na tym, że liczby nie tankują samochodów i nie regulują rachunków.

Premier przekonuje, że prace nad kolejnym pakietem trwały od tygodni, jeszcze zanim protesty ogarnęły kraj, ale to wyjaśnienie zamiast uspokoić, tylko pogłębia problem. Skoro rząd wiedział, że sytuacja się pogarsza, dlaczego nie poinformował o tym wcześniej? Brak komunikacji stworzył próżnię, którą szybko wypełniła frustracja. Protesty i blokady nie pojawiły się znikąd i były efektem narastającego poczucia, że władza nie reaguje na czas.

Krytyka, która wybrzmiała podczas spotkania parlamentarnego Fianna Fáil, pokazuje, że problem dostrzegają także własne szeregi rządu. Posłowie „FF” zwracali uwagę na brak empatii wobec protestujących. W debacie publicznej pojawił się ton, który zamiast łagodzić napięcia, tylko je zaostrzał. Wskazywanie na „twardogłowych” uczestników protestów nie rozwiązuje żadnego problemu, a uderza w ludzi, którzy w wielu przypadkach próbują jedynie poradzić sobie z rosnącymi kosztami życia.

Dodatkowe kontrowersje wywołały działania związane z usuwaniem blokad. Jim O’Callaghan przyznał, że wojsko zostało poproszone o wsparcie w portach, a decyzja była omawiana na najwyższym szczeblu. Jednocześnie Helen McEntee unikała jasnej odpowiedzi, czy decyzja była konsultowana. Taki brak spójności w kluczowych decyzjach podważa zaufanie do procesu zarządzania kryzysem.

Największym problemem nie jest jednak sam pakiet ani jego wartość. Problemem jest tempo i sposób działania. Wstrzymywanie już zapowiedzianych ulg w imię przygotowania lepszego rozwiązania brzmi dobrze tylko na papierze. W praktyce oznacza to, że ludzie mają czekać, podczas gdy koszty rosną każdego dnia. Rząd znalazł się w sytuacji, w której musi odbudować wiarygodność. Nie osiągnie tego przez zapowiedzi ani przez tłumaczenia, że działania były planowane wcześniej. Potrzebne są decyzje, które będą widoczne tu i teraz. Każdy dzień zwłoki działa na niekorzyść tych, którzy nie mają już marginesu finansowego.

Gabinet premiera Martina zdaje się zapominać, że polityka gospodarcza nie może opierać się na odkładaniu odpowiedzialności. Jeśli środki zostały ogłoszone, powinny zostać wdrożone. Jeśli sytuacja wymaga więcej, należy działać równolegle, a nie kosztem tego, co już obiecano. W przeciwnym razie rząd sam podkopuje własne decyzje i wzmacnia przekonanie, że reaguje dopiero wtedy, gdy presja staje się nie do zignorowania.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Fot. CC BY 2.0 Houses of the Oireachtas