Praca w cieniu kryzysu. Jak paraliż na rynku mieszkaniowym dławi ambicje i redefiniuje kariery pokoleń

Długotrwały brak przystępnych cenowo mieszkań w Irlandii przestał być jedynie problemem sektora nieruchomości, a stał się siłą destrukcyjną, która bezceremonialnie ingeruje w sferę ekonomiczną, społeczną i zawodową ludzi na wyspie. Najnowsze, alarmujące badania międzynarodowej firmy doradczej Deloitte rzucają snop światła na ponurą rzeczywistość, w jakiej funkcjonują dziś dwa pokolenia, czyli generacja Z oraz milenialsi.

Wyniki analiz jednoznacznie dowodzą, że niemożność zabezpieczenia podstawowej potrzeby, jaką jest własny dach nad głową, bezpośrednio dyktuje młodym dorosłym wybory dotyczące ich ścieżek kariery oraz zmusza do odkładania kluczowych decyzji życiowych, takich jak małżeństwo czy powiększenie rodziny.

Korelacja między rynkiem mieszkaniowym a rynkiem pracy jest dziś silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. Koszty zakwaterowania bezpośrednio wpływają na decyzje zawodowe aż 77 procent przedstawicieli pokolenia Z oraz 61 procent milenialsów w Irlandii. Młodzi pracownicy nie mogą już kierować się wyłącznie własnymi pasjami, prestiżem firmy czy perspektywami rozwoju personalnego. Kluczowym kryterium wyboru pracodawcy staje się to, czy oferowane wynagrodzenie pozwoli na opłacenie astronomicznego czynszu lub czy lokalizacja biura nie wymusi porzucenia relatywnie taniego lokum. Koszty utrzymania stały się natomiast absolutnie największą obawą obu pokoleń na Zielonej Wyspie, deklasując w rankingach problemów tak istotne dotychczas kwestie jak bezrobocie, zmiany klimatyczne czy kondycja publicznej opieki zdrowotnej. Temat ten spędza sen z powiek 44 procentom najmłodszych dorosłych oraz aż 63 procentom osób po czterdziestce.

Ta permanentna presja finansowa zbiera także potężne żniwo w obszarze zdrowia psychicznego. Ponad 40 procent reprezentantów obu grup wiekowych deklaruje, że odczuwa silny stres przez cały lub większość czasu, a jako główne źródło lęku wskazują bieżącą sytuację materialną oraz niepewność co do swojej długoterminowej przyszłości finansowej. Wizja posiadania własnego domu dla większości z nich stała się bolesną utopią.

Ponad sześciu na dziesięciu przedstawicieli generacji Z przyznaje, że nie stać ich na zakup nieruchomości, a wynik ten (62 procent) stawia Irlandię w znacznie gorszym świetle na tle średniej światowej, która wynosi 51 procent. Podobna dysproporcja dotyka dojrzałych milenialsów, spośród których połowa uważa własne cztery kąty za cel nieosiągalny, podczas gdy globalny wskaźnik zatrzymał się na poziomie 40 procent.

W tym trudnym krajobrazie uderza jednak niezwykła odporność i determinacja młodego pokolenia. Mimo że system rzuca im kłody pod nogi, pracownicy z Irlandii nie tracą zawodowych ambicji. Ponad 70 procent przedstawicieli pokolenia Z i ponad połowa milenialsów wciąż mierzy wysoko, deklarując chęć objęcia w przyszłości najwyższych stanowisk kierowniczych, w tym dyrektorskich i prezesowskich. Co ciekawe, w dobie wszechobecnej automatyzacji i powszechnego wykorzystywania sztucznej inteligencji w codziennych obowiązkach, młodzi dorośli klucza do sukcesu upatrują nie w twardych kompetencjach technologicznych, lecz w umiejętnościach miękkich. Za najbardziej pożądane narzędzie w rozwoju zawodowym uznają sztukę publicznego przemawiania oraz rozwinięte kompetencje komunikacyjne.

Ta ewolucja priorytetów wyraźnie przekłada się na kulturę organizacyjną wewnątrz firm, gdzie młodsze pokolenia coraz mocniej forsują elastyczne formy zatrudnienia, model hybrydowy oraz otwarty dialog o zdrowiu psychicznym i zachowaniu równowagi między życiem prywatnym a zawodowym. Ogromnego znaczenia nabierają także relacje międzyludzkie. Ponad 60 procent pracowników z obu pokoleń deklaruje, że w swoim miejscu pracy ma osoby, które uważa za osobistych przyjaciół. Ta sieć wsparcia ma wymierną wartość dla biznesu i osoby, które nawiązały bliskie relacje w biurze, wykazują znacznie wyższy poziom satysfakcji z życia i deklarują chęć pozostania u obecnego pracodawcy przez co najmniej pięć lat.

Kryzys mieszkaniowy w Irlandii przestał być jedynie statystyką w raportach deweloperów, a stał się barierą architektoniczną dla rozwoju całego pokolenia liderów. Pracodawcy i decydenci polityczni muszą zrozumieć, że nie da się zbudować stabilnej, innowacyjnej gospodarki opartej na ambitnych kadrach, jeśli te same kadry każdego dnia zmagają się z egzystencjalnym lękiem o stabilność swojego zakwaterowania.

Dzisiejsza Irlandia zmusza swoich najzdolniejszych mieszkańców do bolesnego kompromisu, w którym aspiracje zawodowe muszą ustąpić miejsca walce o przetrwanie na rynku nieruchomości.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Photo by Markus Winkler on Unsplash