Miliony na Ukrainę, grosze dla mieszkańców Irlandii, a rząd znów rozmija się z rzeczywistością

Kolejny raz irlandzki rząd wyciąga portfel, ale, co znamienne, nie w stronę własnych obywateli, tylko tysiące kilometrów dalej. Minister spraw zagranicznych Helen McEntee ogłosiła właśnie przekazanie dodatkowych 40 milionów euro Ukrainie. To nie jest pierwsza taka transza i, jak wiele wskazuje, nie będzie ostatnia. W lutym poszło 25 milionów, teraz dokładana jest kolejna pokaźna suma, a kraj, który je przekazuje, coraz bardziej przypomina dom, w którym przecieka dach, ale gospodarze, zamiast łatać dziury inwestują w dachówki dla sąsiada.

Tymczasem Irlandia zmaga się z kryzysem paliwowym, do tego mieszkaniowym, rosnącymi kosztami życia, presją na służbę zdrowia i zmęczeniem społecznym, które już dawno przekroczyło punkt wrzenia. Ludzie stoją w kolejkach po opiekę medyczną, płacą horrendalne czynsze, walczą o miejsca w szkołach i transport, a rząd w blasku kamer podkreśla swoje „zaangażowanie w pomoc międzynarodową”. Brzmi pięknie, ale nijak ma się do tego, co zwykli mieszkańcy wyspy widzą na co dzień.

40 milionów euro, które ogłoszono wczoraj w Kijowie, rozdzielonych zostanie na pomoc humanitarną, projekty rozwojowe, budowanie pokoju, monitoring praw człowieka, ale też wsparcie infrastruktury oraz działania, które mają wzmocnić drogę Ukrainy do UE. Do tego 2 miliony euro powędruje na Mołdawię. Formalnie wszystko wygląda wzorcowo, moralnie i nienagannie, ale politycznie? Politycznie wygląda to, jak gest robiony w imię europejskiej lojalności, a nie w imię własnych obywateli, którzy nie czują dziś ani stabilizacji, ani bezpieczeństwa socjalnego.

To nie jest tekst przeciwko Ukrainie, a o Irlandii, o państwie, które coraz częściej zachowuje się jak filantrop z cudzym portfelem. O rządzie, który w imię wartości chce pokazać się światu jako lider solidarności, a jednocześnie nie podpiera tej solidarności realnym wsparciem dla własnych mieszkańców. Można się więc zastanowić, jak mają reagować ludzie, którzy widzą, że miliony euro wyjeżdżają z kraju, podczas gdy oni sami słyszą, że „trzeba będzie zacisnąć pasa”, „musimy rozważyć oszczędności” albo „nie mamy środków na natychmiastowe wprowadzenie reform”?

Władze Irlandii wciąż zapewniają, że kraj „radzi sobie dobrze”, że „nie ma zagrożenia dla dostaw”, że „sytuacja jest stabilna”. Jeśli jednak zapytać zwykłych obywateli, większość odpowie zupełnie inaczej. W kraju narasta poczucie, że rząd słyszy wszystko, tylko nie własnych tych, którzy patrzą na ostatnie euro w portfelu, że międzynarodowe deklaracje są ważniejsze niż praktyczna polityka społeczna, że irlandzka hojność ma swoje granice, których Dublin jak dotąd nie zauważa.

Dodatkowe 40 milionów euro wygląda dziś jak symbol niezdrowej potrzeby pokazania światu, że Irlandia „robi swoje”, nawet jeśli własne społeczeństwo w tym czasie coraz bardziej oszczędzać. Nie chodzi tu o to, by zamykać się w twierdzy i odcinać od świata, a o to, żeby równowaga była realna, nie tylko deklaratywna. Jeżeli rząd dalej będzie udawał, że wszystko jest pod kontrolą, może się obudzić w kraju, który nie ma już cierpliwości dla polityki szlachetnych gestów kosztem własnego dobrostanu.

Solidarność z Ukrainą jest potrzebna, ale równie potrzebna jest solidarność z ludźmi, którzy borykają się z problemami w tym kraju i żaden rząd nie może tego wiecznie ignorować.

Bogdan Feręc

Źr. RTE/AFP/Reuters

Photo by Vony Razom on Unsplash