Lekcja przedsiębiorczości dla opornych, czyli jak Tymon pogrzebał narzekaczy

Nasz naród ma niesamowitą, wręcz unikalną na skalę światową zdolność do robienia wideł z igły. Ilekroć pojawia się rozwiązanie proste, sprawne i powszechnie stosowane, u nas natychmiast wybuchają powszechne lamenty, że państwo okrada obywatela, a świat sprzysiągł się przeciwko wolności jednostki.

System kaucyjny w teorii jest banalny. Wyjątkowo trafny, co Brukseli zdarza się raz na ruski rok, a pomysł sprowadza się do prostego mechanizmu, że płacisz przy kasie kaucję, odnosisz puste opakowanie do automatu, odbierasz swoje pieniądze. Proste? Dla każdego myślącego człowieka – tak. Wystarczy chwila na wypracowanie nawyku, a wówczas można zauważyć, że krzaki, skwery i trawniki nagle przestają straszyć plastikowym śmieciem. Zamiast tego pojawia się czysta przestrzeń i elementarna kultura, której braki dotąd tak chętnie nadrabialiśmy głośnym narzekaniem.

Ale w Polsce? W Polsce prosta próba odzyskania własnych pieniędzy za półtoralitrową flaszkę przerosła tysiące „pokrzywdzonych przez los”. Polak woli ukarać samego siebie, zostawić kaucję w błocie i oburzać się na cały świat, niż przejść kilkadziesiąt metrów z ważącą 45 gramów pustą butelką. Lenistwo, wygoda i niechęć do zmiany obyczajów doprowadziły do zbiorowego, głupawego oporu, o czym pisałem tutaj.

I w tym momencie na scenę wkracza Tymon, który rozjechał system.

Młody chłopak z dnia na dzień pokazał, jak zamienić masowe skrajne lenistwo we własny, genialny w swej prostocie interes. Zamiast załamywać ręce nad durnotą otoczenia, a może nawet ludzi, wszedł w rolę pośrednika. Zasada jego działania jest krystalicznie czysta, bo skoro otaczają go gnuśne lenie, dla których odniesienie butelki stanowi problem natury egzystencjalnej, Tymon chętnie wyręczy ich z tej udręki zahaczającej niekiedy o męki. Z każdej 50-groszowej kaucji oddaje właścicielowi 35 groszy, a 15 zgarnia dla siebie jako prowizję za usługę.

To wręcz majstersztyk czystego, pragmatycznego myślenia. Chłopak wykazał się większym zmysłem biznesowym, logicznym i rynkowym niż armia korporacyjnych strategów i zardzewiałych analityków. Dał swojemu otoczeniu lekcję, z której aż bije prosty przekaz, więc Panie i Panowie, skoro woleliście tracić pieniądze, bo nie chce wam się ruszyć czterech liter, ktoś przytomniejszy po prostu na tym zarobi.

Na koniec zostaje jeszcze jedna kwestia, wyjątkowo istotna w polskich realiach. Chciałbym z tego miejsca wysłać bardzo wyraźną przestrogę do wszelkich urzędniczych nadgorliwców – trzymajcie się od Tymona z daleka.

Bo zanim jakiemuś znudzonemu urzędniczynie z lokalnej „skarbówki” zabłyśnie w jego ograniczonym rozumie idea i zacznie kombinować, jak tu opodatkować młodemu chłopakowi dochód i odebrać kilka groszy od sztuki albo nałożyć karę za brak kasy fiskalnej – niech lepiej dwa razy pomyśli. Jeśli tylko spróbujecie dotknąć tego chłopaka swoimi opresyjnymi łapskami i zniszczyć rzadki przykład młodej, zdrowej przedsiębiorczości, jestem przekonany, że media rozniosą was na kopytach. I żaden minister nie uratuje was wtedy przed wizerunkową katastrofą.

Tymon, wielkie gratulacje za pomysł. A wszystkim opornym życzę, by z tej lekcji wyciągnęli choć jeden wniosek – porządek i szacunek do własnego portfela naprawdę nie bolą.

Tutaj do obejrzenia film Tymona, któremu jeszcze raz gratuluję pomysłu.

Bogdan Feręc

Fot. E961