W cieniu haseł o solidarności i humanitaryzmie powstał w Irlandii nowy rynek, który wydaje się wyjątkowo lukratywny, a przy tym wyjątkowo delikatny moralnie. To rynek „tymczasowego zakwaterowania”, w którym część właścicieli nieruchomości nauczyła się zarabiać krocie na migrantach i osobach ubiegających się o azyl. Płaci za to państwo, czyli jak zawsze podatnicy. Historia restauracji Lemongrass z
Fianna Fáil znalazła się w punkcie krytycznym, na co wskazuje najnowszy sondaż Sunday Independent/Ireland Thinks, a poparcie dla Micheála Martina spadło do najniższego poziomu od ponad czterech lat. Ponad połowa społeczeństwa uważa, że premier powinien ustąpić ze stanowiska lidera partii, natomiast niemal połowa ankietowanych sądzi, że powinien zrobić to natychmiast. To wyraźny sygnał, że cierpliwość
Halloweenowa noc w Droghedzie miała być nocą zabawy, kolorowych kostiumów i fajerwerków. Zamiast tego zamieniła się w koszmar – w płonący dom, z którego strażacy w ostatniej chwili wynosili dzieci. Pożar w ośrodku dla osób ubiegających się o azyl, jak potwierdziła Garda, był wynikiem celowego podpalenia. Dla jednej z mieszkanek, pochodzącej z Ghany matki czwórki
Irlandzki rząd najwyraźniej uznał, że cierpliwość również ma granice, a najlepiej wyznaczyć je w dniach. Po ponad trzech latach od rozpoczęcia wojny na Ukrainie Dublin przygotowuje się do kolejnej zmiany i ograniczenia czasu, przez jaki uchodźcy mogą korzystać z zakwaterowania państwowego. Z dotychczasowych 90 dni miałoby zostać zaledwie 30. Oficjalnie chodzi o „racjonalizację” systemu. Nieoficjalnie
Micheál Martin najwyraźniej zamierza trzymać się władzy tak mocno, że gdy nadejdzie moment przekazania pałeczki, będzie trzeba użyć łomu, kilku strażaków i taczki, aby rozstał się z pełnionymi funkcjami. W rozmowie z dziennikarzami premier jasno dał do zrozumienia, że ujmę to sarkastycznie – dobrowolnie nie ustąpi – chyba że ktoś dosłownie wyniesie go z sali.
Kto planował wieczorny spacer, lepiej niech to przełoży, ponieważ Met Éireann wydał ostrzeżenie pogodowe dla czterech hrabstw: Clare, Galway, Kerry i Mayo. W niedzielny wieczór niebo ma się otworzyć i przez kolejne dwadzieścia cztery godziny wylewać na zachodnią Irlandię wszystko, co tylko zgromadziło w drodze przez Atlantyk. Ostrzeżenie obowiązuje od godziny 20:00 w niedzielę do 20:00
Nowy sondaż Sunday Independent i Ireland Thinks przyniósł polityczny dreszcz, którego politycy w Dublinie dawno nie czuli. Lewica rośnie w siłę, a triumf Catherine Connolly w wyborach prezydenckich wydaje się nie tylko sukcesem jednej kandydatki, ale początkiem głębszej przemiany irlandzkiego społeczeństwa. Sinn Féin, dotąd główny pretendent do przejęcia władzy, znów wysuwa się na prowadzenie, a poparcie
Irlandia przez dekady uchodząca za wzorowego ucznia transatlantyckiej klasy, zaczyna mieć poważne kłopoty z Ameryką. Raport wpływowego londyńskiego think tanku Policy Exchange prowokacyjnie zatytułowany Peak Ireland? sugeruje, że czasy irlandzkiej świetności w Waszyngtonie dobiegają końca. Dokument, chętnie cytowany jest w brytyjskich kręgach politycznych, brzmi jak ostrzeżenie, że irlandzki model dyplomatyczno-gospodarczy zaczyna się chwiać w epoce
Nie pozwólmy, by wmówiono nam, że sprzedaż PTSB – dawniej Permanent TSB to „dobry moment”. Nie jest. To decyzja polityczna, ubrana w język rynkowego optymizmu, a w rzeczywistości oparta na bólu i poświęceniu tysięcy irlandzkich podatników, którzy przez lata finansowali przetrwanie banku, którego dziś – prawdopodobnie rząd chce się pozbyć, jakby był zbędnym balastem. To społeczeństwo
Irlandzki rząd oficjalnie zakończył swoją ponad piętnastoletnią przygodę właścicielską z jednym z filarów krajowego sektora bankowego, czyli Allied Irish Banks (AIB). Decyzja o umorzeniu ostatnich warrantów i całkowitym wycofaniu się państwa z banku zamyka rozdział rozpoczęty w najczarniejszym momencie irlandzkiego kryzysu finansowego. Minister finansów Paschal Donohoe potwierdził, że państwo zrezygnowało z 271 milionów warrantów, które dawały
