Gdy własne ręce nie wystarczają. Irlandia idzie po mieszkania w świat
Irlandia dochodzi do momentu szczerości, bo po latach deklaracji, planów i strategii rysowanych grubą kreską na rządowych slajdach, państwo, choć nieoficjalnie przyznaje wprost, że samodzielnie nie jest w stanie rozwiązać kryzysu mieszkaniowego. Skala problemu przerosła krajowe możliwości wykonawcze i kapitałowe. Dlatego odpowiedź rządu stała się teraz jasna, co pozwoli na otwarcie szeroko drzwi, także dla zagranicznych firm budowlanych oraz inwestorów.
Symbolicznym tego wyrazem będzie marcowy wyjazd do Cannes, gdzie Irlandia zaprezentuje się na targach Marché International des Professionnels de l’Immobilier (MIPIM), jednym z najważniejszych wydarzeń globalnej branży nieruchomości. To nie są zwykłe targi, a miejsce, w którym spotykają się państwa, fundusze i deweloperzy zarządzający aktywami wartymi biliony euro. I to tam Irlandia zamierza powiedzieć: potrzebujemy was.
Irlandzka delegacja będzie szeroka i starannie skomponowana, więc od przedstawicieli rządu i administracji centralnej, przez władze lokalne, po sektor prywatny i ekspertów od mieszkalnictwa. Nadzór nad całością przejmie Departament Mieszkalnictwa, Samorządu Lokalnego i Dziedzictwa Kulturowego we współpracy z resortem finansów, Irlandzkim Funduszem Inwestycji Strategicznych oraz Agencją Mieszkalnictwa. To sygnał, że nie chodzi o wizerunkową wycieczkę, lecz o element państwowej strategii.
W pawilonie Republiki Irlandii zaplanowano panele i sesje informacyjne, których celem będzie jedno: przekonać międzynarodowy kapitał, że irlandzki rynek mieszkaniowy to nie tylko problem społeczny, ale także realna przestrzeń inwestycyjna. Rząd chce promować kraj jako stabilne i przewidywalne miejsce do lokowania środków, szczególnie w świecie, który coraz częściej przypomina pole minowe.
Liczby nie pozostawiają złudzeń, bo żeby zrealizować cel budowy 300 tysięcy mieszkań do 2030 roku, Irlandia potrzebuje około 20 miliardów euro rocznie w prywatnych inwestycjach. To poziom, którego nie da się osiągnąć wyłącznie krajowymi siłami ani finansowo, ani wykonawczo. Niedobór pracowników budowlanych, rosnące koszty materiałów i ograniczona przepustowość sektora sprawiają, że bez wsparcia z zewnątrz rządowe cele pozostaną na papierze.
Minister mieszkalnictwa James Browne nie ukrywa, że zagraniczny kapitał ma stać się filarem nowego podejścia. Inwestycje, a jak podkreśla, są one „sednem ambicji dostarczenia potrzebnych domów”, a rolą państwa jest stworzenie przestrzeni, w której kapitał prywatny będzie mógł uzupełnić rekordowe nakłady publiczne na infrastrukturę i budownictwo mieszkaniowe.
To chyba zmiana tonu, jeśli nie filozofii, bo przecież Irlandia tradycyjnie przywiązana do idei silnej roli państwa w polityce mieszkaniowej, coraz wyraźniej sygnalizuje, że bez międzynarodowego wsparcia nie wyjdzie z impasu. MIPIM w Cannes staną się więc nie tylko targami, ale testem wiarygodności: czy kraj potrafi przekonać globalnych graczy, że potrafi zamienić kryzys w długofalowy projekt.
*
Jedno zaczyna być teraz widoczne, więc gdy państwo zaczyna aktywnie szukać budowniczych poza własnymi granicami, oznacza to, że problem mieszkań przestał być przejściowy. Stał się wyzwaniem strukturalnym, natomiast takie wyzwania wymagają nie tylko pieniędzy, lecz także pokory i odwagi, by przyznać, że czasem trzeba poprosić świat o pomoc. Nareszcie.
Bogdan Feręc
Źr. RTE
