Erozja odpowiedzialności budżetowej. Luksusowe eskapady urzędników za pieniądze podatników

W dobie powszechnego zaciskania pasa i rosnących kosztów utrzymania, sposób zarządzania finansami publicznymi przez Radę Miasta Dublina budzi nie tylko zdumienie, ale przede wszystkim głęboki sprzeciw społeczny. Dokumenty ujawnione na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej rzucają światło na praktyki, które w opinii wielu obserwatorów graniczą z ekstrawagancją i brakiem elementarnego szacunku dla środków wypracowanych przez obywateli.

Obraz delegacji zagranicznych, jaki wyłania się z faktur za marzec przedstawia kadrę zarządzającą oraz radnych korzystających z najbardziej ekskluzywnych przybytków hotelowych Europy i Stanów Zjednoczonych, często z całkowitym pominięciem standardowych procedur oszczędnościowych.

Najbardziej jaskrawym przykładem tego zjawiska była wizyta na Lazurowym Wybrzeżu, gdzie urzędnicy miejscy zdecydowali się na zakwaterowanie w luksusowym, bp czterogwiazdkowym hotelu Royal Antibes, który dysponuje prywatną plażą. Koszt tej wyprawy był porażający i wyniósł niemal jedenaście tysięcy czterysta euro.

Pięcioro członków delegacji, w tym dyrektor generalny Richard Shakespeare, spędziło trzy noce w apartamentach z tarasami oferującymi widok na morze, co generowało koszt niemal sześciuset euro za każdą noc od osoby. Rekordzista pozostający na miejscu o jeden wieczór dłużej, wygenerował rachunek przekraczający dwa tysiące pięćset euro. Takie wydatki, a opłacane z miejskiej kasy, stawiają pod znakiem zapytania deklarowaną przez magistrat politykę rezerwowania noclegów w cenach średniej klasy.

Praktyka wysokich wydatków nie ograniczyła się jednak wyłącznie do wybrzeża Francji. Marcowa aktywność wyjazdowa Rady Miasta Dublina objęła szereg metropolii, w tym Berlin, Pragę, Amsterdam, Rzym oraz San José w Kalifornii. To właśnie w sercu Doliny Krzemowej doszło do kolejnych znaczących obciążeń budżetu.

Koszt zakwaterowania pięcioosobowej grupy w hotelu Westin wyniósł prawie jedenaście tysięcy euro, przy średniej cenie za pokój na poziomie czterystu sześćdziesięciu euro za dobę. Jeszcze większe kontrowersje budzi standard podróży najwyższych rangą urzędników. Podczas gdy pozostali członkowie delegacji korzystali z biletów klasy ekonomicznej, burmistrz Ray McAdam oraz dyrektor Richard Shakespeare przemieszczali się do Stanów Zjednoczonych w klasie biznesowej. Lot burmistrza kosztował podatników prawie sześć tysięcy euro, co stanowi kwotę niemal sześciokrotnie wyższą niż koszt przelotu szeregowego pracownika.

Analiza wydatków w innych europejskich stolicach tylko pogłębia krytyczny obraz sytuacji. W Paryżu jeden z urzędników nocował w pokoju typu deluxe, płacąc ponad pięćset pięćdziesiąt euro za jedną noc, co w dokumentacji próbowano usprawiedliwić specyfiką rynku francuskiego, otwarcie przyznając, że rezerwacji dokonano poza obowiązującym regulaminem podróży służbowych. Podobne kwoty płacono w Amsterdamie, gdzie pobyt dwóch osób kosztował ponad cztery tysiące euro, oraz w Londynie, gdzie dwie noce w hotelu Intercontinental wiązały się z wydatkiem rzędu tysiąca stu pięćdziesięciu euro. Nawet wyjazdy o charakterze lokalnym, jak ten do Cookstown w hrabstwie Tyrone, generowały faktury opiewające na tysiące euro, co sugeruje systemowy problem z kontrolą wydatków na każdym szczeblu struktury organizacyjnej.

Oficjalna linia obrony Rady Miasta Dublina opiera się na argumentacji o konieczności wymiany doświadczeń i uczenia się od innych ośrodków miejskich. Rzecznik instytucji przekonuje, że takie podróże służą poznawaniu dobrych praktyk międzynarodowych, co ma przekładać się na wyższą jakość usług świadczonych mieszkańcom stolicy.

Twierdzenia te brzmią jednak mało wiarygodnie w zestawieniu z wyborem najdroższych apartamentów i lotami klasą biznesową. Trudno bowiem uzasadnić, w jaki sposób widok na morze z tarasu w Antibes lub luksusowy hotel w centrum San José miałyby realnie wpłynąć na poprawę zarządzania infrastrukturą miejską w Dublinie.

*

Brak umiaru w wydatkowaniu publicznych pieniędzy jest natomiast sygnałem niebezpiecznego oddalenia się władzy lokalnej od realiów życia przeciętnego podatnika. Uzasadnianie ignorowania regulaminów podróży lokalizacją celu wyjazdu czy prestiżem wydarzenia jest formą arogancji, która niszczy zaufanie do instytucji publicznych. Jeżeli Rada Miasta rzeczywiście dąży do wdrażania nowoczesnych standardów zarządzania, powinna zacząć od siebie, wprowadzając rygorystyczną dyscyplinę budżetową. Obecny stan rzeczy, w którym publiczny grosz jest traktowany jako niewyczerpane źródło finansowania luksusowych standardów pracy wybranych urzędników, jest nie do zaakceptowania w nowoczesnym, demokratycznym państwie.

Bez zdecydowanych reform i wyciągnięcia konsekwencji wobec osób odpowiedzialnych za ten stan rzeczy, oficjalne delegacje będą postrzegane jedynie jako kosztowne i zbędne wycieczki turystyczne na koszt podatnika.

Bogdan Feręc

Źr. RTE

Fot. CC Anthony Parkes