Cyfrowy haracz. Szkoła nie może być salonem sprzedaży iPadów
Jeszcze niedawno mówiło się, że szkoła ma wyrównywać szanse, ale dziś coraz częściej wygląda to tak, jakby część placówek urządzała wyścig technologiczny kosztem rodziców. Obowiązkowy laptop, iPad „zalecany”, zakup przez wskazanego dostawcę, a raty mile widziane. To nadal edukacja, czy już zwykłe przerzucanie kosztów na rodziny?
Minister edukacji Irlandii Hildegarde Naughton musiała w końcu zareagować i po fali skarg od rodziców skierowała list do dyrektorów szkół, apelując o ograniczenie finansowych obciążeń nakładanych na rodziny uczniów. Powód? Niektóre szkoły zaczęły wymagać od uczniów zakupu drogich urządzeń cyfrowych, w tym iPadów, jako elementu nauki w Junior Cycle i Senior Cycle.
To ważna i potrzebna interwencja, bo ktoś wreszcie powiedział głośno rzecz oczywistą, że edukacja publiczna nie może działać jak sklep z elektroniką i z obowiązkowym pakietem premium.
Minister przypomniała dyrektorom, ale dała też sygnał rodzicom, że uczniowie nie mają obowiązku posiadania własnego laptopa czy tabletu, aby uczestniczyć w programie nauczania. Co więcej, przywołała badania zlecone przez jej resort, które wykazały, że sam dostęp do technologii cyfrowych nie gwarantuje lepszych wyników w nauce. I tu dochodzimy do sedna problemu, ponieważ przez ostatnie lata wokół cyfryzacji szkół zbudowano niemal religię postępu. Tablet miał być magicznym kluczem do nowoczesności. Ekran zastąpił zeszyt, aplikacja miała zastąpić nauczyciela, a koszt tej „rewolucji” cicho przesunięto na rodziców. Tyle że rzeczywistość brutalnie weryfikuje modne hasła. Drogi sprzęt nie czyni automatycznie lepszego ucznia, tak samo, jak garnitur nie czyni człowieka ministrem.
Najbardziej niepokojące jest jednak coś innego, bo coraz więcej rodzin wpada w finansową pułapkę tylko dlatego, że nie chce, by ich dziecko było wykluczone lub napiętnowane. Minister Naughton wprost przyznała, że część rodziców zaciąga komercyjne kredyty, aby kupić wymagane urządzenia. To z kolei powinno zapalić wszystkie czerwone lampki, bo jeśli rodzic musi brać pożyczkę, żeby dziecko mogło „normalnie” funkcjonować w szkole, to system przestał służyć obywatelom, a zaczął ich drenować.
Oczywiście technologia ma swoje miejsce w edukacji. Nikt rozsądny nie postuluje powrotu do kałamarza i kredy jako jedynych narzędzi nauki, ale między rozsądnym wykorzystaniem cyfrowych rozwiązań a tworzeniem obowiązkowej listy zakupów za tysiące euro istnieje ogromna różnica.
Szkoły publiczne w Irlandii powinny być miejscem dostępnym dla wszystkich, niezależnie od zasobności portfela rodziców. Tymczasem część placówek zachowuje się tak, jakby zapomniała, że nie każdy dom żyje w rytmie klasy średniej z katalogu reklam technologicznych. Dlatego apel minister Naughton jest czymś więcej niż administracyjną notatką. To sygnał, że ktoś wreszcie zauważył narastającą frustrację zwykłych rodzin. Słusznie podkreślono także konieczność konsultacji z rodzicami przed podejmowaniem decyzji dotyczących obowiązkowych urządzeń cyfrowych i to nie tylko z tymi najbardziej aktywnymi w radach rodzicielskich.
Szkoła, o czym część dyrektorów tych placówek chyba zapomina, ma uczyć dzieci, a nie testować limity kart kredytowych ich rodziców. I może właśnie tutaj warto wrócić do starej, niemodnej dziś zasady, że dobra edukacja zaczyna się od dobrego nauczyciela, a nie od najnowszego modelu tabletu.
Bogdan Feręc
Źr. RTE
