Wyszarpana podwyżka. Ostra walka związkowców z pracodawcami o stawkę płacy minimalnej

Batalia o kształt najniższych wynagrodzeń po raz kolejny obnażyła głębokie pęknięcie między przedstawicielami świata pracy a organizacjami zrzeszającymi biznes.

Gdy ekspercka Komisja ds. Niskich Płac przedstawiła rekomendację podniesienia stawki minimalnej o 79 centów, z obecnych 14,15 euro do poziomu 14,94 euro za godzinę pracy w roku przyszłym, w Irlandii natychmiast wybuchł ostry spór. Wywołana propozycja stała się zarzewiem konfliktu, w którym centralne związki zawodowe oskarżają pracodawców o chciwość, podczas gdy biznes ostrzega przed groźbą zdławienia wzrostu gospodarczego w sektorze małych i średnich firm.

Głos pracowników – koniec z ustępstwami i drenowaniem portfeli

Liderzy ruchu związkowego nie pozostawiają miejsca na kompromis i domagają się od rządu bezwzględnego wdrożenia zaleceń eksperckiego gremium. Sekretarz generalny Irlandzkiego Kongresu Związków Zawodowych (ICTU) Owen Reidy określił ewentualne zablokowanie podwyżki, jako jawny policzek wymierzony w najmniej zarabiających, w tym kobiety i ludzi młodych, którzy najmocniej odczuwają skutki drożyzny. Związkowcy przypominają, że w składzie Komisji ds. Niskich Płac zasiadają także reprezentanci środowisk biznesowych, a sama rekomendacja powstała w oparciu o wnikliwe analizy ekonomiczne, a nie powierzchowne szacunki. Podwyżka ta oznaczałaby realny wzrost siły nabywczej o około 2 proc., co w warunkach pełnego zatrudnienia stanowi absolutne minimum.

W podobnie ostrym tonie wypowiada się John King, szef związku SIPTU. Jego zdaniem narracja budowana przez organizacje pracodawców, jakoby wzrost kosztów pracy miał doprowadzić liczne firmy do upadku, jest cyniczną próbą ochrony własnych marż. King zwraca uwagę na twarde dane Departamentu Finansów, z których wynika, że zdecydowana większość małych i średnich przedsiębiorstw utrzymała rentowność, a zyski w sektorach niskopłatnych, takich jak gastronomia czy handel detaliczny, rosły w ostatnim czasie szybciej niż pensje pracowników.

Lider związkowców wypomniał również biznesowi, że w minionych latach branże hotelarska czy fryzjerska korzystały z potężnego wsparcia publicznego w postaci obniżek stawek podatku VAT, co przekładało się na wsparcie rzędu 4000 euro na jednego zatrudnionego. Przedłużanie obniżonych kosztów przy jednoczesnym blokowaniu wzrostu pensji nazywa wprost próżną próbą zatrzymania państwowych dotacji wyłącznie dla właścicieli firm.

Pancerz MŚP i rządowy balans na linie

Z drugiej strony barykady stoi reprezentująca biznes organizacja Ibec. Jej dyrektor generalny Danny McCoy skierował oficjalne ostrzeżenie do ministra przedsiębiorczości Petera Burke’a, wskazując na niebezpieczne konsekwencje tak gwałtownego skoku kosztów pracowniczych. Zdaniem pracodawców presja płacowa tej skali obciąży małe i średnie firmy, hamując tworzenie nowych miejsc pracy oraz budząc wśród reszty kadry niemożliwe do spełnienia oczekiwania płacowe.

Biznes stoi na stanowisku, że akumulacja rosnących wydatków operacyjnych zatrzyma rozwój MŚP, które stanowią przecież kręgosłup krajowej gospodarki.

Przedstawiciele rządu deklarują na razie, że decyzje dotyczące krajowej płacy minimalnej zostaną podjęte w toku prac nad budżetem, przy uwzględnieniu aktualnych uwarunkowań rynkowych. Dla gabinetu politycznego sytuacja jest jednak wyjątkowo trudna.

Odłożenie w czasie planu zrównania płacy minimalnej ze wskaźnikiem płacy zapewniającej utrzymanie (Living Wage) do 2029 roku, już wcześniej wywołało spore rozczarowanie po stronie społecznej.

Jeśli departament po raz kolejny ulegnie naciskom lobbingowym biznesu, narazi się na zarzut pełnienia roli rady nadzorczej środowisk przedsiębiorców. Ostateczny kształt przyszłorocznych stawek pokaże, czy państwo przedłoży chłodny rachunek ekonomiczny sektora prywatnego nad realne wsparcie portfeli najmniej zarabiających obywateli.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Photo by Roman Wimmers on Unsplash