Dublin Airport na zakręcie. Limit pasażerów dusi rozwój, a przyszłość stoi w korku

Lotnisko w Dublinie jest dziś jak wielki organizm, który próbuje zaczerpnąć powietrza, ale ktoś zacisnął mu opaskę wokół szyi. Tę opaskę stanowi limit 32 milionów pasażerów rocznie obsługiwanych przez Terminal 1 i Terminal 2, czyli regulacja wprowadzona lata temu, gdy planowano trzeci terminal. Wtedy miało to sens, a dziś przypomina bardziej zardzewiałą blokadę przyczepioną do nowoczesnego silnika.

DAA od miesięcy powtarza historię, której nikt rozsądny nie kwestionuje i jeśli przepustowość nie pójdzie w górę, lotnisko będzie hamować rozwój kraju. Zastępca dyrektora generalnego DAA Nick Cole mówi o tym otwarcie, że bez nowej infrastruktury wzrost będzie symboliczny, w granicach 1–2 procent rocznie i to przez lata. To niemal jak stanie w kolejce, która przesuwa się o centymetr, podczas gdy reszta świata biegnie. Plan DAA sięga daleko, bo aż do końca lat 30. i początku lat 40., kiedy lotnisko miałoby obsługiwać około 50 milionów pasażerów. Ambitne? Owszem, ale ktoś musi patrzeć dalej niż na najbliższy sezon wakacyjny. „Nie chcemy planować na ostatnią chwilę” – podkreśla Cole. Trudno się z nim nie zgodzić. Tyle że planowanie na przyszłość zatrzymało się dziś na biurku Rady Hrabstwa Fingal, która od miesięcy mieli wniosek o pozwolenie na budowę.

Vincent Harrison z DAA dopowiada chłodną diagnozę: bez zgody na rozbudowę, popyt utknie na niskich jednocyfrowych wartościach. Jeszcze bardziej obrazowo brzmi fakt, że linie lotnicze nie mogą nawet bazować większej liczby samolotów w Dublinie, bo fizycznie brakuje im do tego miejsca. W praktyce oznacza to jedno, że nawet jeśli Irlandia chce latać dalej i częściej, to dublińskie lotnisko nie ma jak tego udźwignąć.

Tymczasem zeszły rok był rekordowy – 36,4 miliona odprawionych pasażerów, a mimo to i według obecnych prognoz do 2030 r. lotnisko dobije jedynie do około 40 milionów. Jak na kraj aspirujący do bycia europejską bramą transatlantycką to wynik, który brzmi bardziej jak przytkanie, niż rozwój. Irlandzki Urząd Lotnictwa przypomina, że sam limit powstał po to, by zasilić planowany trzeci terminal. Paradoks polega na tym, że terminalu nie ma, limit został, a ruch rośnie. Do tego dochodzi stary jak lotnictwo problem: dojazdy, drogi i całe okołolotniskowe zaplecze, które też były projektowane pod trzy terminale. Oznacza to, że obecne ograniczenie jest produktem logiki sprzed lat i już dawno przestało odzwierciedlać realne potrzeby.

Dzisiaj sprawa trafi na jeszcze gorętszy grunt i Komisja wysłucha Michaela O’Leary’ego z Ryanair, czyli człowieka, który potrafi zrobić z każdej dyskusji lotniczy odpowiednik burzy z piorunami, a także Chrisa Sununu z Airlines for America, lobbującego w imieniu największych amerykańskich przewoźników. Do tego pojawią się Willie Walsh z IATA i przedstawiciele Airports Council International Europe. Ciężkie lotnictwo w jednym pomieszczeniu i jeśli ktoś miał wątpliwości, że problem jest poważny, to ta lista nazwisk powinna je rozwiać.

Rząd chce uchwalić ustawę znoszącą limit jeszcze tego lata. Pytanie tylko, czy samo zniesienie papierowej bariery wystarczy, bo bez równoległej zgody na rozbudowę lotnisko w Dublinie będzie przypominać autostradę, na której zniesiono ograniczenie prędkości, ale nie dodano ani jednego pasa ruchu. Wszystko wskazuje na to, że Irlandia stoi przed momentem, w którym musi zdecydować, czy chce być wyspą świetnie skomunikowaną ze światem, czy lotniczym wąskim gardłem. Na razie Dublin Airport czeka i z każdym miesiącem to czekanie brzmi coraz bardziej jak ostrzeżenie, że przyszłość może odlecieć.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Photo by Frugal Flyer on Unsplash