Limit, którego „nie ma”. Rząd tłumaczy się liniom lotniczym z dublińskiego wąskiego gardła

Irlandzki rząd znalazł się w defensywie wobec amerykańskich przewoźników lotniczych, odpierając zarzuty, jakoby limit liczby pasażerów na lotnisku w Dublinie naruszał umowę UE–USA o otwartym niebie. W korespondencji z Departamentem Transportu Stanów Zjednoczonych władze w Dublinie podkreślają, że skarga złożona przez Airlines for America (A4A) jest „bezpodstawna” i nie wymaga uruchamiania mechanizmów przewidzianych w umowie transatlantyckiej.

„Ograniczanie ruchu pasażerskiego na lotnisku w Dublinie nie jest częścią polityki rządu” – zapewniła dyrektor generalna ds. lotnictwa cywilnego w Departamencie Transportu Ethna Brogan. Jak podkreśliła, trwają prace nad projektem ustawy, która ma rozwiązać problem limitu, przy jednoczesnym uwzględnieniu skomplikowanych krajowych przepisów planistycznych oraz regulacji środowiskowych UE. Równolegle procedowany jest wniosek planistyczny, którego celem jest formalne zniesienie ograniczenia.

Limit 32 mln pasażerów rocznie został wprowadzony w 2007 r. jako warunek planistyczny przy budowie Terminalu 2. W praktyce stał się jednak źródłem narastającego konfliktu, a w roku ubiegłym lotnisko w Dublinie obsłużyło już 36,4 mln pasażerów. Minister transportu Darragh O’Brien publicznie oskarżył nawet wysokich rangą urzędników państwowych o blokowanie działań zmierzających do zniesienia tego ograniczenia, co ma stać w sprzeczności z deklaracjami gabinetu.

A4A, reprezentująca m.in. Delta Air Lines i United Airlines, twierdzi, że limit szkodzi interesom amerykańskich przewoźników i narusza zasady swobodnego dostępu do rynku. W skardze złożonej w Waszyngtonie organizacja zagroziła, że jeśli problem nie zostanie rozwiązany do 1 lutego, USA powinny rozważyć wprowadzenie restrykcji wobec lotów z Irlandii. Uderzyłoby to przede wszystkim w Aer Lingus, dla którego połączenia transatlantyckie są kluczowe.

Rząd w Dublinie odpowiada twardo i w liście do amerykańskich władz Brogan stwierdziła jednoznacznie, że nie ma podstaw do angażowania Wspólnego Komitetu UE–USA ani do uznania, iż Irlandia jednostronnie ogranicza ruch lotniczy. Zaznaczono też, że cofanie historycznych slotów, co było rozważane przez Irlandzki Urząd Lotnictwa (IAA), nie stanowi dyskryminacji wobec amerykańskich linii, a ruch transatlantycki może być obsługiwany także przez inne irlandzkie lotniska.

Spór ma jednak również wymiar prawny, więc decyzja IAA o ograniczeniu liczby slotów została zaskarżona przez linie lotnicze i obecnie pozostaje zawieszona do czasu rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości UE, który ma ocenić, czy Urząd prawidłowo zinterpretował unijne przepisy. Opinia rzecznika generalnego ma zostać przedstawiona w najbliższych miesiącach.

Stawka jest wysoka, bo Aer Lingus ostrzegał, że ewentualne egzekwowanie limitu przez IAA mogłoby kosztować spółkę około 130 mln euro strat w latach 2025–2026. Równocześnie państwowy operator lotniska, DAA, złożył wniosek planistyczny obejmujący projekty infrastrukturalne i podniesienie limitu do 40 mln pasażerów rocznie.

Rząd przekonuje, że to najlepszy dowód braku „ukrytej polityki” ograniczania ruchu, a krytycy odpowiadają, że między deklaracjami a rzeczywistością rozciąga się prawna i administracyjna próżnia, która już dziś wpływa na decyzje przewoźników. W tej sprawie Irlandia próbuje jednocześnie uspokoić sojusznika zza Atlantyku i ugasić własny, wieloletni problem infrastrukturalny, głównie balansując na granicy wiarygodności.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Photo by Frugal Flyer on Unsplash