Systemowa porażka rządu. Kryzys mieszkaniowy w Irlandii uderza w najsłabszych
Niewielka statystyczna korekta z maja okazała się jedynie krótkotrwałą iluzją odwrócenia trendu. Czerwcowe dane opublikowane przez Departament Mieszkalnictwa drastycznie weryfikują optymistyczne zapowiedzi polityków i obnażają głęboki deficyt sprawności państwa w obszarze polityki lokalowej.
Ilość osób przebywających w tymczasowych ośrodkach zakwaterowania bezdomnych wzrosła do 17 482, jednoznacznie pokazując, że dotychczasowe instrumenty zaradcze poniosły sromotną porażkę. Za tymi chłodnymi liczbami kryje się dramat pojedynczych osób oraz systemowa niewydolność państwa, która przekształca kryzys mieszkaniowy w permanentny stan wyjątkowy.
Szczególnie niepokojący jest fakt, że kryzys dotyka bezpośrednio 8564 dzieci, których ilość w tymczasowych placówkach znacząco zwiększyła się w ciągu zaledwie jednego miesiąca.
Sezon wakacyjny, kojarzony z odpoczynkiem i swobodą, dla tysięcy najmłodszych oznacza spędzanie kolejnych tygodni w ciasnych hotelowych pokojach czy zatęchłych pensjonatach. Brak przestrzeni do nauki, zabawy i prawidłowego rozwoju nakłada się na dodatkowe obciążenia ekonomiczne ich rodziców. Zamknięcie placówek oświatowych w okresie letnim pozbawia również najuboższe rodziny dostępu do darmowych posiłków szkolnych i wymusza pokrywanie rosnących kosztów opieki, co drastycznie uszczupla i tak nadszarpnięte budżety domowe.
Struktura demograficzna osób dotkniętych bezdomnością podważa utarte stereotypy społeczno-ekonomiczne. Ponad połowa populacji w ośrodkach tymczasowych znajduje się w przedziale wiekowym od 25 do 44 lat, co wskazuje na gwałtowne załamanie stabilności życiowej obywateli w okresie ich najwyższej aktywności zawodowej.
Pod względem pochodzenia połowę stanowią obywatele Irlandii, natomiast znaczna część pozostałej grupy wywodzi się z obszaru Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Wielkiej Brytanii. Zjawisko to przestało być problemem marginesu społecznego, a stało się bezpośrednim zagrożeniem dla klasy pracującej, wypychanej z rynku przez drastyczne podwyżki czynszów oraz brak alternatywnych zasobów komunalnych.
Reakcja instytucji rządowych na te wyzwania budzi uzasadniony sceptyzm społeczny, ale także organizacji pozarządowych. Przełożenie prac nad kluczowym Planem Działania na Rzecz Bezdomności Dzieci i Rodzin na okres powakacyjny, podyktowane wewnętrznymi sporami finansowymi w gabinecie, świadczy wyłącznie o braku politycznej determinacji i woli rozwiązania problemu.
Postulowane przez sektory pomocowe rozwiązania, w tym pilna reformacja programu HAP oraz wdrożenia nowych Krajowych Ram Zapobiegania Bezdomności, wciąż padają ofiarą urzędniczej „spychologii”.
Dopóki zapobieganie eksmisjom i realna rozbudowa infrastruktury mieszkaniowej nie zastąpią doraźnych, a niewystarczających półśrodków, kryzys będzie się jedynie pogłębiał, kosztując państwo nie tylko olbrzymie środki budżetowe, ale przede wszystkim stratę całego pokolenia wychowanego w warunkach tymczasowości.
Bogdan Feręc
Źr. The Mirror
