Paraliż urzędów i placówek publicznych staje się rzeczywistością
Brak porozumienia płacowego między rządem a reprezentacją pracowników doprowadził do decyzji o podjęciu zdecydowanych i ostatecznych wręcz kroków. Związkowcy zrzeszeni w Irlandzkim Kongresie Związków Zawodowych wyznaczyli konkretne terminy, w których instytucje państwowe ograniczą lub całkowicie wstrzymają swoje funkcjonowanie.
Pierwsze widoczne spowolnienie nastąpi pod koniec miesiąca. Od 30 września pracownicy samorządów lokalnych, sektora edukacji oraz wybranych jednostek państwowych rozpoczynają akcję protestacyjną opartą na skrupulatnym przestrzeganiu przepisów. Tego samego dnia członkowie związku SIPTU, w tym personel pomocniczy, sprzątający czy gastronomiczny, rozpoczną procedury wyjaśniające w 30 placówkach medycznych.
Z kolei przedstawiciele Fórsy zatrudnieni w obszarze zdrowia i opieki społecznej odmówią wykonywania pracy w nieprzewidzianych grafikiem godzinach nadliczbowych oraz poza ustalonym czasem pracy.
Od 1 października do protestu polegającego na pracy ściśle według procedur dołączą również pielęgniarki psychiatryczne zrzeszone w PNA.
Brak przełomu w negocjacjach oznacza jednak znacznie poważniejsze konsekwencje dla mieszkańców kraju. Związki zawodowe oficjalnie zapowiedziały przeprowadzenie dwóch 24-godzinnych strajków wstrzymujących pracę urzędów. Pierwszy z nich zaplanowano na środę 14 października, natomiast kolejny etap eskalacji sporu wyznaczono na 21 października. W tych dniach przed wieloma urzędami i instytucjami publicznymi pojawią się pikiety, a obsługa interesantów zostanie drastycznie ograniczona.
Związkowcy tłumaczą swoje decyzje utrzymującą się presją inflacyjną oraz brakiem stabilności na przyszłość. Sekretarz generalny Fórsy i główny negocjator w trwającym sporze Kevin Callinan zwraca uwagę na fakt, że w ciągu ostatnich pięciu lat realne wynagrodzenia urzędników spadły o 5 procent w stosunku do wzrostu cen towarów i usług. Dodatkowo Peter Hughes ze Stowarzyszenia Pielęgniarek Psychiatrycznych wskazuje na głęboki kryzys rekrutacyjny, problemy z zatrzymywaniem wykwalifikowanej kadry oraz ignorowanie wcześniejszych ustaleń branżowych.
Strona rządowa przedstawia odmienny punkt widzenia. Minister wydatków Jack Chambers kategorycznie odrzuca zarzuty o brak ochrony siły nabywczej pracowników. Według wyliczeń resortu, w okresie obowiązywania ostatniego porozumienia skumulowany wzrost płac sięgnął 9,6 procent przy inflacji na poziomie 6,6 procent. Patrząc na perspektywę lat 2019–2025, podwyżki rzędu 22,5 procent miały niemal idealnie równoważyć 23,2-procentową inflację, a w przypadku najmniej zarabiających, wzrost sięgnął nawet 36,4 procent.
Minister podkreśla, że ewentualny paraliż państwa uderzy przede wszystkim w interesantów.
W tle sporu społecznego pozostają twarde wskaźniki budżetowe. Z analizy Niezależnego Biura Budżetowego Oireachtas wynika, że tegoroczne wydatki na pensje w sektorze publicznym przekroczą 31,2 mld euro, stanowiąc ponad jedną czwartą budżetu państwa.
Tym samym powtórzenie dotychczasowych warunków płacowych dla ponad 400 tysięcy zatrudnionych, pochłonęłoby dodatkowe 6 mld euro w trzy lata. Uwzględniając prognozowany wzrost zatrudnienia, roczny koszt utrzymania kadry urzędniczej i pracowników budżetowych, wzrosnąć może do 37 mld euro przed końcem dekady.
Analitycy ostrzegają, że tak dynamiczny wzrost wydatków będzie musiał zostać sfinansowany z wyższych podatków, co dotknie wszystkich obywateli, w tym samych strajkujących.
Bogdan Feręc
Źr. Independent
