Chłód politycznej bezczynności. Dlaczego rządowa strategia przetrwania zimy skazuje najsłabszych na mróz?

Irlandia staje u progu kryzysu, który może okazać się najbardziej dotkliwym sprawdzianem dla stabilności społecznej ostatnich dekad. Podczas gdy widmo wojny w Iranie rzuca coraz głębszy cień na rynki energetyczne, sygnały płynące z kręgów rządowych sugerują niepokojącą bierność.

Wicepremier Simon Harris mimo pełnej świadomości nadchodzących trudności, otwarcie wykluczył wprowadzenie tak zwanego „minibudżetu”, który mógłby przynieść natychmiastową ulgę obywatelom. Ta decyzja, motywowana rzekomą dbałością o dyscyplinę fiskalną, a w rzeczywistości oznacza, że tysiące gospodarstw domowych pozostanie bez realnej osłony przed drastycznymi podwyżkami kosztów ogrzewania w najbardziej krytycznym momencie roku.

Wicepremier Simon Harris przyznaje, że skutki bliskowschodniego konfliktu będą prawdopodobnie odczuwalne przez całą nadchodzącą zimę, a jednocześnie odsuwa konkretne rozwiązania na boczny tor, uzależniając je od jesiennego budżetu.

Taka postawa jest niczym innym jak grą na zwłokę, podczas gdy budżety domowe mieszkańców Irlandii są już teraz napięte do granic możliwości. Choć gabinet nie wyklucza jednorazowych środków energetycznych, brak wiążących deklaracji buduje atmosferę niepewności i lęku. Obietnice dotyczące „dalszych działań wspierających paliwo” brzmią pusto, gdy brakuje precyzyjnego harmonogramu i konkretnych kwot, które mogłyby realnie zrównoważyć rosnące rachunki za gaz i prąd.

Opozycja słusznie wytyka rządzącym brak empatii i polityczną opieszałość, w tym posłowie Partii Pracy, którzy oskarżają ministra finansów o uprawianie swoistej polityki „puszczania latawców”, czyli testowania reakcji opinii publicznej na luźne pomysły, zamiast wdrażania twardych i skutecznych programów pomocowych. Rodziny, które już dziś muszą wybierać między zakupem żywności a opłaceniem ogrzewania, nie mają czasu na obserwowanie gabinetowych debat i analizowanie mglistych planów na przyszłość.

Potrzeba natychmiastowej interwencji jest ignorowana przez rząd, dodają  a gabinet zdaje się liczyć na to, że problem rozwiąże się sam lub zostanie przysłonięty przez inne wydarzenia polityczne.

Brak zdecydowanego działania ze strony Simona Harrisa, jako ministra finansów i jego współpracowników stanowi jaskrawy dowód na odklejenie elit od rzeczywistości, z jaką mierzą się najuboższe warstwy społeczeństwa. Skoro efekty wojny w Iranie są już teraz widoczne w hurtowych cenach surowców, czekanie z pomocą do późnej jesieni jest strategią skrajnie ryzykowną i nieodpowiedzialną. Programy wsparcia powinny być uruchomione natychmiast, aby zapobiec kumulacji długu energetycznego.

Zima w Irlandii nie wybacza politycznej krótkowzroczności, a obecny kurs rządu wskazuje na to, że zapowiadana pomoc nie będzie wystarczająca, aby zapewnić każdemu mieszkańcowi prawo do życia w godnych i ciepłych warunkach. Każdy dzień zwłoki oddala nas od bezpieczeństwa, którego rząd, jako gwarant stabilności państwa, nie potrafi obecnie zapewnić.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Fot. CC EU