W Irlandii rośnie fala niepodległościowych dążeń

Współczesny krajobraz polityczny archipelagu Wysp Brytyjskich przechodzi fundamentalną transformację, na której czele stoi coraz wyraźniej rysująca się perspektywa zjednoczenia Irlandii. Obecna unia łącząca kraje wchodzące w skład Zjednoczonego Królestwa znajduje się pod bezprecedensową presją, wywołaną rosnącą falą zwolenników niepodległości, co w sposób szczególny manifestuje się poprzez wybory nacjonalistycznych rządów w Szkocji oraz Walii. W tym kontekście wyspa Irlandia staje przed unikalną szansą na redefinicję swojej państwowości i stworzenie całkowicie nowej struktury polityczno-społecznej.

Kluczowym elementem tego procesu staje się debata parlamentarna oraz zbliżające się głosowanie w Dáil nad przełomowym projektem ustawy o jedności Irlandii, przygotowanym przez partię Sinn Féin. Inicjatywa ta ma na celu zobowiązanie rządu do podjęcia konkretnych, formalnych kroków, w tym przede wszystkim do opracowania Zielonej Księgi oraz powołania Zgromadzenia Obywatelskiego. Przyjęcie tego aktu prawnego stanowiłoby milowy krok naprzód, nadając planowaniu zjednoczonego państwa status absolutnego priorytetu politycznego.

Postępująca dynamika zmian wymaga jednak natychmiastowego przejścia od deklaracji słownych do realnych czynów. Choć Porozumienie Wielkopiątkowe zawiera jasne postanowienia, a konsekwencje zjednoczenia wpłyną na każdy aspekt życia obywateli, dotychczasowe działania głównych sił rządzących, takich jak Fianna Fáil i Fine Gael, wykazują brak należytej pilności. Największym zagrożeniem dla stabilności regionu nie jest sama zmiana konstytucyjna, lecz brak odpowiedniego przygotowania na jej nadejście. Dlatego też irlandzki rząd musi niezwłocznie powołać odpowiednie struktury, przydzielić niezbędne zasoby i rozpocząć szczegółowe prace przygotowawcze we współpracy ze społecznościami zamieszkującymi całą wyspę – uważa Mary Lou McDonald.

Wizja przyszłości, która wyłania się z obecnych dążeń, to koncepcja Nowej Republiki, tworzonej przez lud i dla ludu. Projekt ten nie ogranicza się jedynie do mechanicznego połączenia terytoriów, ale zakłada głęboką integrację społeczną, opartą na starannym planowaniu, demokratycznym zaangażowaniu i uczciwej dyskusji. Doświadczenia zdobyte przez liderów politycznych podczas pracy w Stormont, gdzie biura były dzielone z działaczami związkowymi, pokazują, że dialog jest możliwy nawet w obliczu silnego oporu wobec zmian i prób blokowania postępu społecznego czy gospodarczego.

Niezwykle istotnym elementem budowania nowej tożsamości jest odrzucenie sekciarstwa i rasizmu, zwłaszcza w świetle niedawnych aktów przemocy i ataków na ulicach Belfastu. Przyszła zjednoczona Irlandia musi opierać się na solidarności klasowej i społecznej, łączącej zwykłych katolików, protestantów oraz dysydentów, którzy mają ze sobą znacznie więcej wspólnego niż z grupami interesów czerpiącymi zyski z podziałów. Przesłanie to, odwołujące się do historycznych korzeni przywódców z przeszłości, takich jak Wolfe Tone, wzywa do zjednoczenia ludzi pracy wokół wspólnych interesów i wspólnej przyszłości, ponad dawnymi animozjami.

Historia rozgrywa się na naszych oczach, a nadchodzące zmiany będą musiały zostać zaakceptowane również przez decydentów w Londynie. Bez względu na to, kto w przyszłości zasiądzie na 10 Downing Street, strona brytyjska musi przyjąć do wiadomości, że Wielka Brytania nie ma już legitymacji do wyznaczania granic marszu narodu irlandzkiego ku pełnej suwerenności i jedności, uważają przedstawiciele Sinn Féin.

Bogdan Feręc

Źr. Breaking News

Photo by Fabrício Severo on Unsplash