Pozory porządku czy systemowa opresja? Subiektywny zakaz spożywania alkoholu na wolnym powietrzu

Irlandia systematycznie zacieśnia pętlę regulacyjną wokół swoich mieszkańców, coraz głębiej ingerując w podstawowe swobody obywatelskie i przestrzeń publiczną. Choć na poziomie krajowym nie obowiązuje jednolity zakaz spożywania alkoholu na świeżym powietrzu, ustawodawca przekazał szerokie uprawnienia władzom lokalnym, które skwapliwie z nich korzystają, wprowadzając lokalne restrykcje.

Najświeższym tego przykładem jest decyzja radnych z Tuam, którzy w odpowiedzi na skargi dotyczące zachowań antyspołecznych w Galway przegłosowali całkowity zakaz picia w miejscach publicznych. Dla przeciętnego mieszkańca oznacza to jedno: chwila relaksu z piwem w parku może zakończyć się natychmiastowym mandatem w wysokości 75 euro, nałożonym przez policjanta.

Arbitralność paragrafów i ucieczka od rzeczywistych problemów

Polityka ta budzi coraz większy opór ekspertów i opinii publicznej, którzy wskazują na rażącą niespójność i fasadowość wprowadzanych ograniczeń. W programie stacji News Talk znana adwokat Brenda Power bez ogródek określiła te zakazy jako „całkiem arbitralne”. Zwróciła przy tym uwagę na paradoks klimatyczny i kulturowy: „W tym kraju nie mamy zbyt wielu okazji do picia na świeżym powietrzu”. Power obnażyła również głęboką hipokryzję systemową, zestawiając rygorystyczne zakazy parkowe z realiami innych przestrzeni publicznych: „Nawiasem mówiąc, na lotnisku w Dublinie można pić i pić o każdej porze, nawet tuż przed wejściem na pokład samolotu i wejściem do przestrzeni zamkniętej z innymi ludźmi”.

Tymczasem zwykły mieszkaniec nie będzie mógł legalnie napić się drinka w parku ani na plaży w Dublinie, a identyczne ograniczenia sparaliżują życie towarzyskie w Galway, Waterford czy Kerry. Warto przypomnieć, że w czasie pandemii, gdy puby pozostawały zamknięte, masowe spożywanie alkoholu na świeżym powietrzu stało się naturalnym wentylem bezpieczeństwa i nie doprowadziło do katastrofy społecznej.

Prawo, które uderza tylko w praworządnych

Kluczowy argument przeciwko postępującej prohibicji lokalnej dotyczy jej całkowitej nieskuteczności w walce z patologiami. Wprowadzanie kolejnych restrykcji rzadko kiedy powstrzymuje jednostki skłonne do zakłócania spokoju. Jak trzeźwo zauważa Brenda Power: „Mam wrażenie, że ludzie, którzy po kilku drinkach częściej powodują niepokoje społeczne, prawdopodobnie nie są świadomi lokalnych przepisów, które pozwalają im lub nie pić alkoholu. I jak wiele praw, dotyczą one tak naprawdę tylko tych, którzy ich przestrzegają”.

Zdaniem ekspertki ewentualne złagodzenie miejskich zakazów nie sprawiłoby, że „niebo zawali się na ziemię”, ani nie wywołałoby fali agresji. Zamiast tego pozwoliłoby dorosłym ludziom na odpowiedzialne korzystanie z przestrzeni publicznej.

Państwo nadzorcze zamiast obywatelskiego zaufania

Forsowanie mandatów i zakazów nakreśla niepokojący obraz Irlandii jako państwa, które zamiast edukować i precyzyjnie reagować na realne wykroczenia, woli profilaktycznie ograniczać wolność wszystkim obywatelom. Narzucanie kar za spokojne wypicie piwa na plaży czy w parku miejskim to droga na skróty. To budowanie iluzji porządku kosztem niszczenia tkanki społecznej i naturalnej kultury miejskiej, która w innych europejskich krajach rozwija się bez tak drastycznej ingerencji urzędników.

Bogdan Feręc

Źr. News Talk

Photo by Blake Wisz on Unsplash