Najsilniejsi w sondażach, najsłabsi w politycznej grze? Koalicja „zła” buduje mur przed Sinn Féin
Choć Sinn Féin od dawna utrzymuje tytuł najpopularniejszej partii w kraju, irlandzka scena polityczna wciąż wygląda tak, jakby ktoś usilnie próbował udawać, że tego nie widzi. Najnowszy sondaż Business Post/Red C pokazuje, że ugrupowanie zdobywa 24 procent – o jeden punkt więcej niż wcześniej. Stabilnie, wysoko, ale jakby ugrupowanie uwięzione zostało pod szklanym sufitem. Po drugiej stronie stają Fine Gael z 18 procentami i coraz słabsza Fianna Fáil, która osuwa się do 16 procent. Matematyka jest bezlitosna, ale polityka – jeszcze bardziej.
Koalicja rządząca, od lat oscylująca między ostrożnością a wzajemną niechęcią, w jednym pozostaje zjednoczona, więc nie chce dopuścić Sinn Féin do przejęcia sterów państwa. Wystarczy wsłuchać się w ton politycznej codzienności, a niezależnie od tematu, a wówczas usłyszymy, że atmosfera bywa taka, jakby każda dyskusja musiała zakończyć się przypomnieniem, iż Sinn Féin wciąż „nie jest gotowe do rządzenia”. Oficjalnie nikt tego nie powie wprost, lecz realne działania wskazują na konsekwentną strategię osłabiania ich wiarygodności od ciągłego podważania programu mieszkaniowego po wypominanie, że rzekomo partia „nie potrafi zdecydować, po której stronie stoi”. Takie słowa, jak te autorstwa Alana Kelly’ego z Partii Pracy, idealnie wpisują się w dyskurs, który koalicji wyjątkowo pasuje.
Jednocześnie rząd nie przychodzi na te rozmowy z pustymi rękami. Oto pojawia się nowy pomysł: właściciele domów mogliby zarobić 14 tysięcy euro rocznie wolne od podatku, wynajmując modułowe jednostki mieszkalne ustawione w ogrodach. Sunday Independent donosi, że to element większego planu poluzowania przepisów. Minister James Browne już zaproponował zniesienie konieczności uzyskania pozwolenia dla domków do 45 m². Wszystko wygląda tak, jakby rząd starał się pokazać energię i inicjatywę akurat wtedy, gdy Sinn Féin od miesięcy buduje swoje poparcie głównie na kryzysie mieszkaniowym, ale za przypadek trudno to uznać. Swoją drogą, pojawiają się ostrzeżenia, że nagły boom na budownictwo modułowe może zdusić lokalną infrastrukturę jak za ciasny garnitur, ale to już temat na osobny spór.
W tle tych rozgrywek świat płonie dosłownie, a amerykańskie wojska jadą na Bliski Wschód. Wojna w Iranie, narastająca presja na prezydenta Trumpa, rosnące ambicje J.D. Vance’a oraz Marco Rubio i wszystko to jeszcze bardziej komplikuje globalne nastroje, ale w Irlandii politycy zdają się patrzeć przede wszystkim na własne podwórko. Dla rządu bowiem kluczowe jest utrzymanie obecnej konstrukcji władzy, nawet jeśli opiera się ona bardziej na strachu przed alternatywą niż na świeżych pomysłach.
Alternatywa natomiast stoi i czeka, bo Sinn Féin wciąż prowadzi, choć bez impetu, bez fali, która rok temu wydawała się nieunikniona. Utrzymują wysokie poparcie, ale nie przełamują bariery, jakby koalicja trzymała rękę na głównym zaworze energii politycznej. Choć oficjalnie nikt nie powie, dwie „największe” partie w Irlandii zdają się mówić: „zrobimy wszystko, by ich zatrzymać”, co każdy, kto zna irlandzką politykę, widzi, że ta gra toczy się od dawna i nie chodzi o pojedyncze procenty, ale o przyszłą strukturę władzy.
Rządzący potrafią być jak strażnicy starego fortu, choć może nie zawsze są zgodni, ale czujni, zanurzeni w przekonaniu, że ich mur musi pozostać nienaruszony. A Sinn Féin stoi pod tym murem, wciąż prowadząc w sondażach, lecz wciąż dalekie od przejęcia kontroli nad bramą. To właśnie ta dysproporcja między siłą poparcia a realną możliwością rządzenia jest dziś najbardziej politycznie elektryzującym elementem irlandzkiej rzeczywistości.
Bogdan Feręc
Źr. Breaking News
Photo by Annie Spratt on Unsplash
