Irlandzka scena polityczna nie widziała takiego trzęsienia ziemi od dekad. Wybory prezydenckie 2025 roku nie tylko wyniosły do władzy niezależną Catherine Connolly – one pogrzebały mit o nieśmiertelności dwóch największych partii XX wieku. Fianna Fáil i Fine Gael, niegdyś uosobienie stabilności i irlandzkiej demokracji parlamentarnej, dziś przypominają dwóch zmęczonych bokserów, którzy od dawna walczą już
W irlandzkiej polityce od dawna mówiono, że nic właściwie się nie zmienia, a zmieniają się tylko nazwiska ministrów. Aż do teraz, bo w sobotę wieczorem, kiedy zliczono wszystkie głosy, okazało się, że Irlandczycy postanowili wreszcie powiedzieć „dość” – i powiedzieli to z rozmachem. Catherine Connolly, niezależna posłanka z Galway, zdobyła 63 procent głosów, zostając dziesiątym
Wybór Catherine Connolly na dziesiątego prezydenta Irlandii to więcej niż symboliczny triumf jednej niezależnej polityczki. To sygnał – głośny i zarazem czytelny, że sceneria polityczna w Irlandii może się radykalnie zmienić. Connolly zdobyła 63 proc. głosów w historycznie jednostronnym zwycięstwie, a wynik ten natychmiast ożywił dyskusję o konsolidacji lewicy i realnej szansie ugrupowań progresywnych na
Zwycięstwo Catherine Connolly nie rozwiąże oczywiście wszystkich problemów Irlandii i sama Connolly z pewnością nie ma złudzeń w tej sprawie, ale jej sukces to coś więcej niż polityczny epizod. To sygnał, że kraj, przez lata zdominowany przez te same nazwiska i te same układy, zaczyna szukać nowego języka – języka szczerości, równości i wspólnoty. Triumf Connolly
Fianna Fáil znalazła się w ogniu krytyki – i to nie ze strony opozycji, lecz własnych posłów. Weteran partii, znany od lat poseł Willie O’Dea nie szczędził słów krytyki wobec kierownictwa i rządu, wskazując, że „karzący budżet” był jednym z głównych powodów rozczarowujących wyników koalicji w wyborach prezydenckich. Były minister obrony obserwując słabnące poparcie dla kandydatki
Zbliża się Boże Narodzenie, a wraz z nim wyjątkowa, coroczna gorączka zakupów. Ten magiczny czas, pełen obietnic idealnych prezentów i wystawnych stołów, niestety niesie ze sobą również ukryte zagrożenie dla domowych finansów. To moment, w którym pożyczkodawcy – mali i duzi – aktywizują się ze zdwojoną siłą, licząc na rekordowe żniwa. Ich hasło jest proste,
W momencie, gdy na ulicach Irlandii rosną napięcia społeczne, a w Citywest dochodziło do brutalnych starć, wręczenie prestiżowych Medali Scotta dziewięciu członkom An Gharda Síochána staje się w kraju kolejnym punktem zapalnym. Choć odznaczenia te są najwyższym wyrazem uznania za „wyjątkową odwagę i bohaterstwo” podczas akcji ratowania życia i walki z uzbrojonymi przestępcami, fakt, że
Nie trzeba być prorokiem ani znawcą irlandzkiej polityki, żeby wyczuć, że sprawa jest właściwie przesądzona. Kiedy Heather Humphreys – jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Fine Gael – wychodzi przed kamery i mówi: „Catherine będzie prezydentem nas wszystkich, będzie też moim prezydentem”, to nie jest to lapsus językowy. To nie emocje kampanii ani gafa z nadmiaru
Z pierwszych doniesień z Komisji Wyborczych wynika, że Catherine Connolly jest na najlepszej drodze, by zostać dziesiątym prezydentem Republiki Irlandii. Wieczorem, jak zaznacza się w dzisiejszych porannych komentarzach, wszystko raczej będzie jasne, co pozwoli uniknąć II tury wyborów. W hrabstwie Mayo, gdzie zliczono już 54% głosów, Connolly zdobyła imponujące 56% poparcia, zdecydowanie wyprzedzając Heather Humphreys (24%)
Lokale wyborcze w całym kraju zamknięto wczoraj o godzinie 22:00, kończąc tym samym dzień głosowania w wyborach prezydenckich. Oficjalne wyniki możemy poznać nawet dziś wieczorem, jak sugerowano tuż przed końcem głosowania, jedno wiemy bez czekania na obwieszczenie Komisji Wyborczej – frekwencja była wyjątkowo niska. Jak poinformował korespondent polityczny stacji News Talk Seán Defoe „frekwencja była niska
