Jak nie urok – to kapsuły łazienkowe paraliżują inwestycję stulecia

Saga związana ze wznoszeniem Narodowego Szpitala Dziecięcego powoli przestaje przypominać skomplikowane przedsięwzięcie inżynieryjne, a zaczyna wpisywać się w poetykę teatru absurdu. Pomnik państwowej opieszałości, mający niegdyś stanowić perłę w koronie krajowej medycyny pediatrycznej, natrafił na kolejny – jakże spektakularny – zator wykonawczy. Tym razem na drodze do mitycznego otwarcia stanęła materia niezwykle wręcz ważna dla współczesnej medycyny, czyli prefabrykowane moduły łazienkowe.

Podczas niedawnego posiedzenia gabinetu minister zdrowia Jennifer Carroll McNeill została zmuszona do przekazania ministrom mało optymistycznych wieści. Pojawił się otoproblem z zachowaniem rygorów formalno-prawnych w odniesieniu do kabin sanitarnych sprowadzonych przez głównego wykonawcę, koncern BAM. Ta nieoczekiwana komplikacja techniczno-certyfikacyjna niesie za sobą bezpośrednie ryzyko zamrożenia procesu odbioru kluczowej substancji budowlanej oraz kolejnego przesunięcia w nieokreśloną przyszłość momentu przekazania obiektu w ręce Children’s Health Ireland.

Standardy na papierze a twarda rzeczywistość

Krajowa Rada ds. Rozwoju Szpitali Pediatrycznych w oficjalnych komunikatach próbuje zachować dyplomatyczną rezerwę, aczkolwiek wnikliwa analiza wypowiedzi ujawnia głęboki kryzys zaufania. Choć deklaruje się, że około 72% pomieszczeń formalnie wypełnia wymogi kontraktowe, generalny wykonawca nieustannie odstaje od własnych ram harmonogramu w węzłowych obszarach realizacji. Nie chodzi przy tym jedynie o fizyczne wykończenie wnętrz, lecz o rzecz daleko bardziej doniosłą w obiektach użyteczności publicznej – kompleksową certyfikację zgodności z przepisami budowlanymi oraz kompletację dokumentacji odbioru.

Wspomniane moduły łazienkowe stały się idealnym wręcz mikrokosmosem całej inwestycji. Zamiast sprawnie zamontować gotowe elementy, spółka BAM musi obecnie wykazać w drodze skomplikowanych badań i testów, że zakupione kapsuły w ogóle spełniają normy dyktowane przez wymogi techniczne. Jeżeli próby wypadną pomyślnie, projekt zyska ułamek procenta postępu; jeśli zaś wykonawca poniesie fiasko, pozostanie mu wdrożenie mozolnych i kosztochłonnych procedur naprawczych na własny koszt. Kuriozum sytuacji polega na tym, że podmiot odpowiedzialny za realizację zadania od samego początku zobowiązany był do rygorystycznego respektowania standardów, co zresztą dobitnie przypomniał sam zarząd inwestycji.

Harmonogram zadań a rzeczywistość:

• Deklarowany termin zaktualizowanego programu prac: do 6 lipca

• Rzeczywisty termin doręczenia dokumentu przez BAM: 13 lipca

• Stan obecny: stała analiza dokumentacji i niepewność co do daty otwarcia

Korporacyjna nowomowa naprzeciw realiom

Reakcja rzecznika spółki BAM wpisuje się w klasyczny kanon PR-owej defensywy. Przedstawiciele wykonawcy przypominają, że mamy do czynienia z najpotężniejszą inwestycją w historii ochrony zdrowia danego państwa, zaś towarzyszące jej wątpliwości techniczne stanowią „rutynowy element końcowej fazy certyfikacji”. Zgodnie z tą narracją, proces doboru, weryfikacji i zatwierdzania komponentów budowlanych to złożony mechanizm angażujący wiele podmiotów, w tym samą radę nadzorczą inwestycji.

Pomiędzy wierszami gładkich słów o „ścisłej współpracy na rzecz dzieci” wyziera jednak obraz instytucjonalnego pata. O ile pojęcie wielopłaszczyznowej weryfikacji jest w budownictwie medycznym rzeczą absolutnie nieodzowną, o tyle nieustanne przesuwanie terminów, do którego dołączyło nawet poślizgowe doręczenie zaktualizowanego programu prac w lipcu, staje się nawykiem niepokojąco trwałym.

Przedłużająca się niemoc w opanowaniu procedur odbioru sprawia, że szczytne intencje otwarcia placówki w sposób bezwzględnie bezpieczny i zgodny z prawem zderzają się z gorzką konstatacją, bo ten szpital, zamiast leczyć pacjentów, zamienił się w wieloletni poligon badawczy dla rzeczoznawców budowlanych i prawników.

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Fot. Wizualizacja NCH