Irlandia zamyka rozdział masowego zakwaterowania Ukraińców i wraca do normalności

Jest w polityce taki moment, kiedy tymczasowe przestaje być wygodne, a zaczyna ciążyć jak źle skrojony płaszcz. Irlandia właśnie dochodzi do tego punktu i, co trzeba przyznać, robi to ku zadowoleniu większości stałych mieszkańców wyspy, a padają nawet stwierdzenia, że wreszcie porządkuje własny dom po długiej, burzliwej i uciążliwej gościnie.

Rząd wyraźnie ogłosił, że państwowy program zakwaterowania dla osób uciekających przed wojną na Ukrainie będzie stopniowo ograniczany, a docelowo całkowicie wygaszony. Minister stanu ds. migracji Colm Brophy nie pozostawił już żadnych złudzeń. Celem jest powrót do normalności i to zarówno dla rynku mieszkaniowego, jak i dla lokalnych społeczności.

Trudno się temu dziwić tej zbliżającej się decyzji, bo od początku konfliktu Irlandia przyjęła ponad 125 tysięcy obywateli Ukrainy, z czego ponad 94 tysiące skorzystało z zakwaterowania udzielonego przez państwo. System, który miał być rozwiązaniem awaryjnym, rozrósł się w pewnym momencie do skali, która zaczęła przypominać stały element krajobrazu.

Dziś jednak liczby mówią coś innego. W zakwaterowaniu finansowanym przez państwo przebywa około 19 200 osób, a to wyraźny spadek względem szczytu z 2023 roku. Można tu dodać, że właśnie ten zniżkowy trend rząd chce jeszcze bardziej przyspieszyć. Nie ma tu oczywiście wielkiej filozofii, jest stara, sprawdzona zasada, że, co tymczasowe, musi się kiedyś skończyć. Umowy zawierane z hotelami, pensjonatami i obiektami B&B od początku miały ograniczony charakter i teraz konsekwentnie są wygaszane. W samym 2024 roku zakończono około 420 takich kontraktów, w 2025 kolejne 195, a w bieżącym roku proces trwa dalej. Jaki jest tego efekt? Hotele wracają do swojej pierwotnej roli, pensjonaty znów zaczynają przyjmować turystów, a nie pełnią już funkcji fizycznego przedłużenia polityki migracyjnej państwa. Innymi słowy: biznes ma wrócić do biznesu, a państwo do wyznaczania ram, a nie zarządzania każdym pokojem z osobna.

Nie oznacza to oczywiście nagłego odcięcia pomocy i rząd podkreśla, że priorytetem pozostaje bezpieczeństwo osób uciekających przed wojną, ale równolegle coraz mocniej akcentowany jest inny cel, czyli wspieranie samodzielności. Prawda w tym przypadku jest prosta, że długoterminowo nie da się budować stabilnego życia na tymczasowych rozwiązaniach. W tle pobrzmiewa też coś, czego politycy często nie mówią wprost: rynek mieszkaniowy musi odetchnąć. Każde łóżko zajęte przez system nadzwyczajny to jedno łóżko mniej dla lokalnej społeczności, a tych, jak wiadomo, brakuje.

*

Irlandia nie zamyka drzwi przed tymi, którzy uciekają przed wojną, ale zamyka pewien etap – etap improwizacji, nadzwyczajnych rozwiązań i ciągłego „na chwilę”. Teraz zaczyna się coś trudniejszego, ale trwalszego, powrót do równowagi. I może właśnie w tym jest powód do ostrożnej radości, bo czasem największym sukcesem państwa nie jest to, jak otwiera drzwi, ale jak potrafi je później mądrze domknąć.

Bogdan Feręc

Źr. RTE

Photo by Alice Kotlyarenko on Unsplash