Narodowy Szpital Dziecięcy stał się już pomnikiem dezerterującej odpowiedzialności, co przyznają nawet posłowie.
Niektóre projekty publiczne przestają być jedynie inwestycjami infrastrukturalnymi, a stają się wręcz symbolami ułomności aparatu państwa. Narodowy Szpital Dziecięcy w Dublinie od dawna przestał kojarzyć się z nowoczesną medycyną, a stał się flagowym przykładem spektaklu bez wyznaczonego finału, czyli klasycznym never ending story.
Najnowsze ustalenia przedstawione przed parlamentarną Komisją Finansów Publicznych (PAC) potwierdzają to, co od miesięcy pozostawało przykrą tajemnicą poliszynela: sześć miesięcy po przekroczeniu już dwudziestego z kolei terminu zakończenia zasadniczych prac budowlanych, państwo wciąż nie dysponuje jakimkolwiek uzgodnionym i wiarygodnym harmonogramem oddania obiektu do użytku.
Wypowiedzi przewodniczącego komisji PAC, posła Sinn Féin Johna Brady’ego, dotykają samej istoty tego instytucjonalnego paraliżu. Rezygnacja ze wskazywania kolejnych dat ukończenia inwestycji nie wynika ze zmian technologicznych, czy nagłego skomplikowania projektu. To taktyczny odwrót biurokracji i polityków, dla których brak ustalonego harmonogramu stał się wygodnym parawanem chroniącym przed kompromitacją wywołaną kolejnym niedotrzymanym zobowiązaniem. Państwo, które się poddało, woli nie wyznaczać już żadnego celu, byle tylko nie odnotować kolejnej porażki. Taki stan rzeczy porzuca zasady transparentności, sprowadzając zarządzanie kluczowym projektem o wartości miliardów euro do strategii unikania odpowiedzialności politycznej.
Skala zapaści uwidacznia się w braku podstawowej wiedzy o stanie zaawansowania prac. Informacja o tym, że do wykończenia pozostało jeszcze 500 pomieszczeń, nie niesie za sobą żadnych konkretów – urzędnicy nie potrafią lub nie chcą sprecyzować ich charakteru, zakresu niezbędnych robót ani natury barier technicznych. Do tego dochodzą nierozstrzygnięte kwestie certyfikacji przeciwpożarowej oraz konieczność powtórnego czyszczenia instalacji wentylacyjnej w obiekcie, który nawet nie zaczął przyjmować pacjentów.
Mamy tu więc do czynienia z sytuacją, w której podstawowe standardy odbiorów technicznych przerastają instytucje powołane do nadzorowania publicznych pieniędzy.
Skutki tej niekończącej się epopei, uderzają z kolei bezpośrednio w tkankę medyczną i społeczną. Utrzymująca się latami próżnia czasowa, paraliżuje proces rekrutacji kadry medycznej oraz uniemożliwia przygotowanie bezpiecznego planu migracji ze starych placówek. Lekarze, personel medyczny, a przede wszystkim mali pacjenci i ich rodziny, pozostają zakładnikami tej politycznej niemocy.
Trudno więc wymagać efektywności od służby zdrowia, gdy władze nie są w stanie zapewnić stabilnych ram dla infrastruktury, w której ta opieka ma być świadczona.
Narracja rządu, sprowadzająca się natomiast do ponawiania krytyki pod adresem głównego wykonawcy, firmy BAM, ale nawet ona uległa całkowitej wyprzedaży politycznej. Choć spory kontraktowe i niedotrzymywanie obietnic dotyczących obsady placu budowy są faktem, departamenty nie mogą bez końca zasłaniać się wykonawcą, czyli podmiotem prywatnym. To na organach państwowych spoczywa ostateczny obowiązek egzekwowania umów, sprawowania skutecznego nadzoru finansowego i doprowadzenia inwestycji do końca. Publiczne przyznanie, że państwu nie udało się wyegzekwować odpowiedniego poziomu zatrudnienia na budowie, jest de facto deklaracją kapitulacji w starciu z prywatnym wykonawcą.
Społeczeństwo ma natomiast prawo domagać się definitywnego końca retorycznych potyczek i wojen na słowa. Przejrzystość w obliczu istniejących problemów technicznych, twardy nadzór oraz przedstawienie ostatecznego, nieodwołalnego planu naprawczego to absolutny obowiązek rządzących.
Narodowy Szpital Dziecięcy nie może pozostawać pomnikiem bezsilności państwa i czas, aby administracja przestała zarządzać własnym strachem przed kompromitacją, a zaczęła skutecznie kończyć inwestycje niezbędne dla zdrowia małych obywateli.
Bogdan Feręc
Źr. Sinn Fein
Fot. Sinn Fein


