Site icon "Polska-IE najbardziej politycznie-społeczno-gospodarczy portal informacyjny w Irlandii
Reklama
Reklama

Na koszt europejskiego podatnika: Ukraina odda pieniądze, jak będzie miała

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama

Plany Komisji Europejskiej dotyczące zaciągnięcia kolejnej gigantycznej pożyczki rynkowej w wysokości 45 miliardów euro na rzecz Ukrainy to nie tylko manifest politycznej solidarności, ale przede wszystkim precedens o skrajnie ryzykownych konsekwencjach ekonomicznych i ustrojowych.

Pod hasłem wysyłania „mocnego sygnału politycznego” Bruksela po raz kolejny sięga po mechanizm wspólnego zadłużania, przerzucając ogromne ryzyko finansowe na budżet Unii Europejskiej, a w konsekwencji – na podatników państw członkowskich.

Skala i struktura proponowanego wsparcia budzą uzasadniony niepokój. Z 45 miliardów euro aż 25 miliardów ma być przeznaczone bezpośrednio na pomoc wojskową, a 20 miliardów na wsparcie budżetowe. Łącznie z zaakceptowanym wcześniej pakietem 90 miliardów euro, UE stopniowo przekształca się w strukturalnego gwaranta finansowego państwa znajdującego się w stanie pełnoskalowej wojny, czyniąc z unijnego budżetu bezpośredni zastaw pożyczkowy.

Najbardziej krytykowanym punktem nowej propozycji jest konstrukcja spłaty długu. Zgodnie z założeniami Komisji, Kijów będzie zobowiązany do zwrotu środków wyłącznie wtedy, gdy Rosja wypłaci Ukrainie reparacje wojenne. W rzeczywistości geopolitycznej oznacza to przeniesienie ciężaru spłaty miliardowych zobowiązań w przestrzeń czystej fikcji prawnej. Jeśli Moskwa reparacji nie wypłaci, co w niedającej się przewidzieć przyszłości jest scenariuszem najbardziej prawdopodobnym, wówczas budżet UE, czyli państwa członkowskie, będą musiały zrealizować gwarancje i pokryć długi ze środków własnych.

Co więcej, decyzja o nowej pożyczce rynkowej jest konsekwencją wycofania się Brukseli z pomysłu konfiskaty około 200 miliardów euro zamrożonych aktywów Rosyjskiego Banku Centralnego w Belgii. Zamiast wyegzekwować środki od agresora, Bruksela wybrała drogę najmniejszego oporu prawnego, obciążając rynkowym długiem własne instytucje i uzależniając spłatę od nierealnych w krótkim okresie rekompensat.

Wokół projektu narasta również głęboki kryzys decyzyjny i polityczny wewnątrz samej Unii:

Ogłoszona pożyczka pokryć ma dwie trzecie szacowanych potrzeb finansowych Kijowa na przyszły rok, podczas gdy o resztę Komisja zaapeluje do Wielkiej Brytanii, Kanady czy Japonii. Jednak żądania finansowe stale rosną, bo zaledwie miesiąc wcześniej prezydent Wołodymyr Zełenski informował o potrzebie dodatkowych 70 miliardów euro na samo utrzymanie infrastruktury energetycznej.

Absorbując tak potężne środki i zaciągając kolejne dławiące jej finanse transze pożyczkowe, Unia Europejska staje się zakładnikiem własnej polityki finansowej. Zamiast skupić się na odbudowie konkurencyjności własnej gospodarki, zmagającej się z kryzysem energetycznym i inflacją, Bruksela buduje skomplikowane piramidy finansowe. Finansowanie wsparcia z długów zaciąganych pod zastaw budżetu unijnego to niebezpieczny proceder, za który w finale zapłacą przyszłe pokolenia Europejczyków.

*

Czy ja muszę to skomentować? Muszę. Czy jest na sali lekarz?

Bogdan Feręc

Źr. Independent

Photo by Guillaume Périgois on Unsplash

© Wszystkie materiały na stronie wydawcy Polska-IE chronione są prawem autorskim.
Reklama
Reklama
Reklama
Exit mobile version