Obce rakiety latają po polskim niebie, a my dalej walczymy … ze sobą, aż do kolejnego upadku Polski? Jeżeli nie zmienimy sposobu prowadzenia sporu, wynikającego tylko i wyłącznie z wadliwej organizacji naszego państwa, to tak będzie.
Obce rakiety latają po polskim niebie, a my dalej walczymy … ze sobą. Czy będziemy tak walczyć aż do kolejnego upadku Polski?
Jeżeli nie zmienimy obecnego sposobu prowadzenia publicznego sporu,wynikającego tylko i wyłącznie z wadliwej organizacji naszego państwa, to tak będzie. I nikt nie pomoże, nawet prezydent Nawrocki, który bardzo się starał, by doprowadzić do zakończenia przynajmniej sporu o Trybunał Konstytucyjny. Zgodnie z sugestiami Konfederacji, PSL i Trzeciej Drogi Prezydent chciał przenieść wszystkich sędziów TK (słusznych i niesłusznych) w stan spoczynku i powołać nowy Trybunał z prawników, a nie polityków.
Chociaż sam optowałem za likwidacją Trybunału, to propozycja Prezydenta ma/miała sens.
Przede wszystkim pomogłaby stworzyć celową koalicję większościową chcącą normalnej Polski w tym nienormalnym czasie, a być może nawet zbudować ponadpartyjny konsensus, niezbędny do normalnego funkcjonowania państwa. Jednak, jak pisałem w tekście powyżej, Trybunał Konstytucyjny został powołany nie po to, by strzec Konstytucji, ale po to by ją interpretować zgodnie z politycznym zamówieniem.
Pokusa zdobycia TK na własność, pokusa zdobycia pełni władzy przez każdy z dwóch bloków politycznych – pogrobowców Kiszczaka (Koalicja 13 XII) i wytypowanej przez niego opozycji inteligenckich nieudaczników (PiS) – udaremniła te starania. Koalicja nie przyjęła zaproszenia z Pałacu, a PiS odrzucił prezydencki pomysł na kompromis.
Nie obchodzi mnie kalkulacja samego Prezesa i jego przybocznych, którym się marzy powrót do samodzielnych rządów. Te samodzielne rządy nie powtórzą się w ciągu najbliższych 20 lat i nigdy. Marzenie o nich tylko przyspiesza upadek Polski.
No dobrze, obiecałem tydzień temu, że podam dziś sposób na zakończenie w Polsce wojny domowej.
Tym sposobem jest zmiana sposobu zarządzania naszym państwem. Zmiana na miarę naszych wielkich przodków, którzy stworzyli ewenement na skalę światową – państwo zarządzane przez obywateli z ograniczoną władzą wybieranego przez siebie króla – I Rzeczpospolitą. Zmiana na miarę współczesną.
https://abcniepodleglosc.pl/dzial/nowa-konstytucja
Zaślepieni sukcesem własnym i autostradami na kredyt, albo biedą, najczęściej nie zdajemy sobie sprawy, że żyjemy w PRL-bis, jaki nam zaserwował generał Kiszczak. Co prawda nazwaliśmy ten twór III RP, ogłaszając zwycięstwo nad komunizmem, ale nie zmieniliśmy sposobu zarządzania państwem.
Cały aparat starego komunistycznego państwa został zachowany. Co więcej został rozbudowany w trakcie i po akcesji do Unii Europejskiej, w interesie postkomunistycznego deep state (aparatczycy, urzędnicy, tajne służby, uwłaszczeni komuniści). Dla lepszego czerpania korzyści własnej z unijnego finansowania.
Ta trzymilionowa grupa (tyle liczyła PZPR w swoim rozkwicie, tuż przed krachem PRL) jest żywotnie zainteresowana trwaniem tego państwa. Dzięki obsłudze unijnych funduszy, odgórnej biurokracji i przyzwoleniu na okradanie obywateli ciągle pomnaża swoje bogactwo. Długi będziemy spłacać my, zwykli obywatele/poddani.
Ta parodia państwa (III RP) postawiona jest na czterech filarach:
- odgórnym zarządzaniu;
- centralnym budżecie/odgórnym zbieraniu podatków;
- systemie finansowo-bankowym z nadreprezentacją oficerów byłych tajnych służb;
- horrendalnych kosztach pracy i prowadzenia biznesu.
To państwo właśnie upada. Bez zewnętrznego finansowania/zadłużania już dawno by go nie było. Nie możemy liczyć na to, że obecna elita państwa (w tym opozycja, korzystająca z powyższego systemu), zdobędzie się na refleksję w interesie nas wszystkich.
Nową Polskę mogą zbudować tylko młodzi Polacy, pokolenie 30 i 40+, ludzie, którzy nie są ani beneficjentami, ani przegranymi przemian roku ‘89. Polacy, którzy chcą normalnie żyć, pracować, rozwijać się, jeździć po świecie, zdobywać doświadczenie. Wielu z nich pracowało w firmach nastawionych na zysk i poznało czym jest organizacja pracy, jak ważne jest zarządzanie firmą, czasem i zasobami dla odniesienia sukcesu.
Doświadczyło też kontaktu z urzędami innych państw. W państwach normalnych one pomagają obywatelom, najczęściej poprzez nieutrudnianie im życia (w tym prowadzenia biznesu).
Ktoś musi tych młodych Polaków poprowadzić. Duże nadzieje wiązałem z Karolem Nawrockim (rocznik ‘83). Może mnie jeszcze pozytywnie zaskoczy. Jednak nie sposób nie zauważyć, że urzędnicza przeszłość Prezydenta jest największą przeszkodą do innego spojrzenia na państwo, na to kto tworzy jego bogactwo.
Słowa tylko uczą, a przykłady pociągają, twierdzili już starożytni Rzymianie. I przykład właśnie nam się pojawił. To Leszek Gibała, który został prezydentem Krakowa. Obywatelskim prezydentem Krakowa. Zrodził się z buntu mieszkańców przeciwko szalonym pomysłom partyjnych polityków. Jak już pisałem Leszek Gibała rozsadza system III RP samym swoim istnieniem.
Czy ten niespełna 50-letni polityk, przedsiębiorca i doktor filozofii (!) zaproponuje nowe podejście do zarządzania dobrem wspólnym? Na razie dobrze zaczyna, od oszczędności na miejskiej administracji. Jeżeli uda mu się poprowadzić Kraków od wiecznego zadłużania do miasta wypracowującego dochody, wzrosną jego szanse na karierę polityczną w skali całego państwa. Karierę wynikającą z obywatelskiego poparcia.
Jan Azja Kowalski


